งด้วย?!
“ข้าเพิ่งมาถึงเมืองหลวงได้ไม่นาน” เซี่ยเฉียวกล่าวไม่รีบร้อนแต่ก็ไม่ชักช้า
“เป็นไปไม่ได้ ข้าว่าเจ้าแค่แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องมากกว่า ถึงขนาดมาเรียนที่นี่แล้ว เจ้าจะไม่รู้เรื่องกฎเกณฑ์เลยได้อย่างไร” ซย่าหย่าอวิ๋นไม่เชื่อนางเลยแม้แต่น้อย
ในเมืองหลวงมีสำนักศึกษาใหญ่ๆ อยู่ทั้งหมดสามแห่ง คนที่มาเรียนที่สำนักศึกษาหลวงนี้ไม่ได้มาเพื่อเรียนเท่านั้น!
โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้หญิง สาเหตุหลักมาจากชื่อเสียงที่เข้มงวดของสำนักศึกษาแห่งนี้!
ตอนที่นางมาเรียนที่สถานศึกษาเมื่อก่อนนั้น นางเฝ้าคิดทบทวนกฎเกณฑ์ภายในทั้งหมด เพราะกลัวว่าจะทำอะไรไม่ดีลงไป!
เซี่ยเฉียวเองก็จนใจ
“ข้าแค่ได้ยินว่าหอหนังสือของสำนักศึกษามีหนังสือหายากมากมายก็เลยอยากมาเปิดหูเปิดตาสักหน่อย” เซี่ยเฉียวกล่าวอย่างเรียบง่าย
ทุกคนมองนางด้วยสายตาแปลกประหลาดเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคนี้
“เจ้า…น่าจะคิดผิดแล้วล่ะ” ฟังมู่เสวี่ยส่ายศีรษะ “หนังสือในสำนักศึกษาของเราไม่ได้ให้อ่านกันง่ายๆ ขนาดนั้นหรอก”
“ว่าอย่างไรนะ” เซี่ยเฉียวหน้านิ่วเล็กน้อย
“หนังสือพวกนั้นล้วนเป็นหนังสือหายากและเป็นต้นฉบับ หากปล่อยให้ทุกคนสามารถอ่านได้ หนังสือเหล่านั้นจะคงจะเสียหายไปนานแล้ว” ฟังมู่เสวี่ยถอนหายใจ
เซี่ยเฉียวพยักหน้าเมื่อได้ยินดังนั้น “ก็จริง”
“นักเรียนทั่วไปสามารถเข้าไปอ่านหนังสือได้ที่ห้องหนังสือเล็กๆ แค่ไม่กี่ห้อง หอสมุดจริงๆ จะอนุญาตให้คนเพียงไม่กี่คนได้เข้า
