ิ่งเอ่ยช้าๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
โจวเว่ยจงตกตะลึงเล็กน้อย
ง่ายดายอย่างนี้เลยหรือ…
ผิดปกตินะนี่?
แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตามองค์ชายได้ตอบตกลงแล้ว อย่างนั้นชีวิตของฉินจื้อก็ยังคงรักษาไว้ได้ชั่วคราว
ในห้องชั้นใน เขาเปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมสีน้ำเงินอ่อน ซึ่งขอบแขนเสื้อปักลายใบไผ่สีเงิน และคาดเข็มขัดหยกตรงเอว ดูนุ่มนวลอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย
มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่ดูดำสนิทดุจน้ำหมึก และเรียบนิ่งไร้แสงใดๆ
ที่สำนักศึกษา เซี่ยเฉียวกำลังถูกรายล้อมไปด้วยผู้คนมากมาย
“เราไม่เลี้ยงคนเกียจคร้านไว้ในเรือนคงกู่หรอกนะ หากเจ้าคิดจะมาที่นี่เพื่ออยู่ไปวันๆ ก็ไปที่เรือนไห่ถังโน่น ที่นั่นเงียบสงบ!”
“วันนี้เจ้าจะเรียนแค่ครึ่งวันเช้าแล้วก็ไปอีกหรือ งั้นต่อไปหากมีการสอบประเมินเจ้าจะไม่เป็นตัวถ่วงเรือนคงกู่ของพวกเราหรือ!”
“แม่นางเซี่ย พวกเรารู้ว่าเจ้าเพิ่งจะมาเข้าเรียนวัยนี้คงลำบากสำหรับเจ้าไม่น้อย แต่เจ้าก็ไม่มีสิทธิทำให้พวกเราต้องลำบากไปด้วย ใช่หรือไม่”
“…”
เซี่ยเฉียวงุนงงเล็กน้อย “หมายความว่าอย่างไร”
“หมายความว่าอย่างไร!” มีหญิงสาวนางหนึ่งท่าทางโผงผาง
เซี่ยเฉียวจำนางได้ เพราะเมื่อวานนี้นางนินทาตนเองอยู่ข้างๆ เพียงแต่ไม่ได้รู้จักกัน
