ินาง “คดีนี้มองผิวเผินแล้วเป็นแค่คดีธรรมดา เพียงชายคนหนึ่งถูกฆาตกรรมเท่านั้น”
“ผิวเผิน?” เซี่ยเฉียวถาม
“ชายคนนั้นชื่อเหมยจื่ออู่ เป็นนักเลง มีลูกน้องประมาณสิบยี่สิบคน ปกติหาเลี้ยงชีพด้วยการให้กู้ยืมเงิน เขาทำกิจการแบบนี้ใช่ว่าจะมือสะอาดก็เลยถูกคนฆ่าตาย เพราะเขาทำให้หลายคนขุ่นเคือง ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาตาย”
“แต่เรื่องที่น่าแปลกคือเขาตายอย่างไร” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยอีก
เซี่ยเฉียวเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความสนใจ
“เขาตายได้อย่างไรหรือ” เซี่ยเฉียวถาม
“เจ้าไม่กลัวหรือ” เซี่ยผิงกั่งรู้สึกว่าเขาประเมินน้องสาวแท้ๆ ของเขาคนนี้ต่ำเกินไป
เซี่ยเฉียวเองก็จนปัญญา ตอนแรกนางก็กลัว แต่เมื่อคนเราเห็นอะไรแปลกๆ มากเข้าก็ไม่มีประโยชน์ที่จะกลัว ดังนั้นนางจึงทำได้เพียงเรียนรู้ที่จะยอมรับมัน
“พี่ใหญ่เล่ามาดีๆ บางทีข้าอาจจะช่วยท่านคลี่คลายคดีนี้ได้นะ” เซี่ยเฉียวยิ้ม
เซี่ยผิงกั่งไม่ได้คิดจริงจังกับคำพูดของเซี่ยเฉียว
หากคลี่คลายคดีกันได้ง่ายขนาดนั้น คดีนี้ก็คงจะไม่อยู่ในรายชื่อคดีน่าสงสัยแล้ว
—————————————
[1] จินจื่อกวงลี่ว์ ตำแหน่งขุนนางฝ่ายบุ๋นขั้นสองในสมัยราชวงศ์ซ่ง
