งสัยใคร่รู้เป็นอย่างมาก
“อาจารย์สวี ตกลงเป็นของล้ำค่าอะไรหรือ ท่านเปิดให้พวกเราดูหน่อยสิ!” ใครบางคนตะโกนขึ้นมา
พวกเขามาที่นี่เพื่อดูเรื่องสนุก แต่อาจารย์กลับไม่ให้พวกเขาเปิดหูเปิดตาบ้าง?!
“แล้วเกี่ยวอะไรกับพวกเจ้ากันล่ะ อีกประเดี๋ยวระฆังก็ดังแล้ว ยังไม่รีบไปเข้าเรียนอีก หากพวกเจ้าสายอาจารย์จะไม่ทำโทษเอาหรือ!” สวีเหมี่ยนตะโกนขึ้นมาทันที จากนั้นก็กระชับของที่อยู่ในมือให้แน่นขึ้น
ผลงานชิ้นเอกของอาจารย์อวิ๋นเวย!
อาจารย์อวิ๋นเวยเป็นคนเหนือคน ผลงานภาพวาดของเขามีไม่มากนัก ทว่าแต่ละภาพล้วนแล้วแต่ล้ำค่ายิ่งนัก ตอนนี้ที่สำนักศึกษามีภาพวาดนักพรตเมามายเก็บรักษาอยู่แค่ภาพเดียวเท่านั้น แม้ว่าภาพนั้นจะมีขนาดไม่ใหญ่ แต่แนวคิดทางศิลปะไม่ธรรมดา
นักพรตในภาพวาดนั้นภายนอกไม่ได้ดูต่างอะไรจากทั่วไป ทั้งยังเป็นคนขี้เมาคนหนึ่ง แต่เมื่อมองให้ดีกลับสัมผัสได้ถึงความปรุโปร่งรู้เท่าทันความผันแปรต่างๆ บนโลกของเขา
เขาวาดนักพรตออกมาได้อย่างมีเอกลักษณ์ มีสีสัน และสมบูรณ์แบบ
นอกจากนั้นตัวอักษรของเขาก็ราวกับมังกรและหงส์โบยบิน ทั้งยังเหมือนฟ้าร้องและลมพายุที่รุนแรงเผยให้เห็นถึงความบ้าคลั่งและความน่าอัศจรรย์!
หากไม่ได้สั่งสมทักษะความชำนาญมาหลายสิบปีไหนเลยจะทำอย่างนี้ได้
ปรมาจารย์เช่นนี้เกรงว่าคงจะชรามากแล้ว พวกเขาได้รับภาพวาดมาแค่ภาพเดียวก็ไม่เป็นไร ต่อไปคงได้เป็นของดีที่สืบทอดกันต่อไป!
“ท่านอาจารย์ ข้าอยู่ชั้นเรียนไหน
