หรือ” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม
สวีเหมี่ยนดีใจจนเกือบลืมไปแล้ว
เมื่อเซี่ยเฉียวเตือนขึ้นมา เขาจึงรีบบอก “เจ้าอยู่ห้องอันดับอักษรรื่อแห่งเรือนฉยงฮวา[1] ได้ยินมาว่าเจ้าเติบโตมาในวัดเต๋า ข้ากลัวว่าพื้นฐานเจ้าจะไม่ดี ชั้นเรียนนี้น่าจะเหมาะกับเจ้า”
เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่รู้ว่าเรือนฉยงฮวานี้เป็นอย่างไร ดังนั้นนางจึงได้แต่พยักหน้ารับ
ทันทีหลังจากนั้นอาจารย์สวีก็นำลูกศิษย์ใหม่หลายคนไปเข้าห้องเรียนของตน
เซี่ยเฉียวชะงักไปทันทีเมื่อมาถึงห้องเรียน
ทั้งห้องเรียน…
จะพูดว่าอย่างไรดี ทั้งหมดเป็นเด็กสาวอายุประมาณสิบปีทั้งนั้น ไม่มีสาวรุ่นเลยแม้แต่คนเดียว
ถึงแม้นางไม่คิดที่จะคบหาเพื่อนอยู่แล้ว แต่ถ้ารอบกายนางล้วนแต่เป็นเด็กๆ ทั้งนั้น นางคนเดียวจะสะดุดตาขนาดไหน
“ท่านอาจารย์ ข้าขออยู่ห้องเดียวกับคนวัยเดียวกันได้ไหม” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม
“นั่นก็ได้อยู่ เพียงแต่คนวัยเดียวกับเจ้าส่วนใหญ่จะเล่าเรียนที่นี่กันมาหลายปีแล้ว พวกเขามีพื้นฐานดีและที่นี่ก็มีข้อกำหนดสูง แต่ชั้นเรียนนี้ไม่เหมือนกัน ข้อกำหนดจะต่ำหน่อย” สวีเหมี่ยวได้ของดีไปแล้ว ตอนนี้เขาจึงมีความอดทนจนน่าประหลาดใจ อีกทั้งน้ำเสียงของเขาก็อ่อนโยนเป็นพิเศษ
“ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ” เซี่ยเฉียวเอ่ย
“ตกลง ข้าจะส่งเจ้าไปที่นั่นก่อนก็แล้วกัน หากเจ้าเรียนตามไม่ทันก็ค่อยกลับมา” สวีเหมี่ยนพูดง่ายขึ้นมาก
จากที่กล่าวมาเซี่ยเฉียวก็กลายเป็นลูกศิษย์ของเรือนคงกู่ไปแ
