ล้ว
เซี่ยเฉียวฟังเด็กสาวคนอื่นๆ คุยกันระหว่างทางนี้ นางก็พอเข้าใจระบบชั้นเรียนของสำนักศึกษาแห่งนี้แล้ว
‘เฉิน, คุน, รื่อ, เย่ว์’ เจี่ย, อี่, ปิ่ง, ติง[2] คือการจัดลำดับขั้นต้นที่เกี่ยวข้องกับสถานะของลูกศิษย์
อย่างเช่นนางซึ่งเป็นบุตรสาวคนโตของขุนนางขั้นสี่ จึงได้ไปเรียนที่ห้องอักษรรื่อ
หลังจากลำดับในขั้นต้นแล้ว ยังมีการจัดลำดับแยกย่อยออกไปอีกห้าอันดับ
เป็นการจัดลำดับตามดอกไม้
ลำดับแรกคือเรือนหมู่ตัน[3] ลำดับสองคือเรือนคงกู่[4] ลำดับสามคือเรือนหวงจวี๋[5] ลำดับสี่คือเรือนฉยงฮวา ลำดับห้าคือเรือนไห่ถัง[6]
แม้สวีเหมี่ยนจะตกลงให้นางขยับชั้นเรียนขึ้น แต่เขาก็แค่พานางไปที่เรือนคงกู่เท่านั้น เนื่องจากการเข้าเรียนในชั้นหมู่ตันจะต้องมีการสอบคัดเลือก ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นหญิงสาวที่มีพรสวรรค์พิเศษ และจำนวนคนก็มีน้อยกว่า
ต่อให้ใช้เส้นสายก็เข้าไม่ได้
ที่เรือนฉยงฮวาก่อนหน้านี้เพียงแค่มีต้นฉยงฮวาอยู่ในลานเท่านั้น ไม่ได้มีอะไรพิเศษ
แต่ที่เรือนคงกู่นี้ไม่เหมือนกันจริงๆ
ภายในเรือนนี้รายล้อมไปด้วยกล้วยไม้นานาพันธุ์ กลิ่นหอมอบอวล มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว
เซี่ยเฉียวเหลือบมองสองสามครั้ง ก่อนนางจะเดินเข้าไปและหาตำแหน่งที่ไม่โดดเด่นนั่งลง
ทว่าถึงแม้จะไม่สะดุดตา แต่นางก็ดึงดูดสายตาผู้คนมากมาย
ที่นี่คือเรือนคงกู่ซึ่งแทบจะไม่มีผู้มาใหม่เลย
—————————————–
[1] วัยปักปิ่น หญิงสาวในสมัยก่อนเมื่ออายุเข้าวัยสิบห้าแล้วจะสามาร
