ว่าจะเป็นคดีเล็กหรือใหญ่ หากอยู่ในมือเขา เขาก็สามารถสอบสวนได้อย่างรวดเร็ว
ส่วนวันนี้ ตอนที่เขาออกไปสืบคดีก็พบกับศพหนึ่งเข้าจริงๆ…
เซี่ยผิงกั่งจ้องมองเซี่ยเฉียวไม่วางตาราวกับว่านางมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีนี้
“ข้าก็บอกแล้วไม่ใช่หรือ ว่าได้กลิ่นน่ะ” เซี่ยเฉียวยิ้มน้อยๆ พลางพูด น้ำเสียงนุ่มนวล “ท่านพี่ กลิ่นแรงขนาดนี้ คงไม่ได้มีของไม่ดีอะไรตามท่านกลับมาบ้านหรอกนะ ได้ยินมาว่าคนตายคราวนี้โหดเอาเรื่อง พอท่านพี่เข้านอนกลางดึก เขาจะขึ้นเหยียบตัวท่านแล้วบีบคอให้ตายหรือไม่”
“เฮอะ” เซี่ยผิงกั่งแค่นเสียงออกมาหนึ่งที่ “ข้าเนี่ยนะจะกลัวเขา ตายอนาถขนาดนั้น เน่าเปื่อยอย่างกับโคลนกองหนึ่ง ต่อให้กลายมาเป็นวิญญาณลอยไปลอยมาได้ ก็แค่พวกไร้ประโยชน์!”
“…” เซี่ยเฉียวหนังตากระตุก น้ำเสียงสังเวช “ข้าผิดเอง เข้าใจท่านพี่ผิดไป….ที่โมโหใส่ท่านพี่”
นึกไม่ถึงว่าแค่อยากจะขู่ให้เซี่ยผิงกั่งกลัวสักหน่อย
กลับกลายเป็นว่านางทำอะไรโง่ๆ ลงไปแล้ว!
เซี่ยเฉียวหันไปมองที่ประตูอีกครั้งก็เห็นวิญญาณเน่าเปื่อยตนนั้นขดตัวด้วยความหวาดกลัวมากขึ้น
เซี่ยเฉียวทั้งประหลาดใจและอิจฉา
หากวันใดวันหนึ่งนางสามารถมีพลังหยางได้มากเหมือนพี่ใหญ่จะดีเพียงใดกัน!
แค่เขาพูดประโยคเดียวก็ทำให้วิญญาณร้ายตกใจจนตัวหด ร้ายกาจจริงๆ
ดวงตาเซี่ยเฉียววาววับขึ้นหลายส่วน นางหันศีรษะกลับมา
พวกเขาขุดบ่อน้ำนี่มาได้หนึ่งชั่วยามก็หยุดมือ
เซี่ยเฉียวคำนวณเวลาแล้วก็ให้เซี
