่ยผิงกั่งกลับมาใหม่พรุ่งนี้เวลาเดิม
ทว่าเซี่ยผิงกั่งไปแล้ว แต่วิญญาณตนนั้นยังไม่ยอมขยับไปไหน
เซี่ยเฉียวไม่ใช่ไม่เคยเห็นวิญญาณมาก่อน นางไม่ได้กลัว แต่วิญญาณตนนี้ค่อนข้างแย่หน่อย ไม่น่ามองอย่างยิ่ง มองมากๆ แล้วนางจะรู้สึกคลื่นไส้
ตามหลักแล้ว รูปร่างของวิญญาณจะเป็นอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับช่วงเวลาสุดท้ายก่อนตาย แต่ตนนี้…
“เจ้ามองเห็นข้า…” วิญญาณตามมาที่ประตูบ้านของเซี่ยเฉียว
ในบ้านของนางมีของดีอยู่มากมาย วิญญาณตนนี้จึงไม่กล้าเข้ามา
“อยู่ให้ห่างจากบ้านข้าหน่อย กลิ่นแรง” เซี่ยเฉียวขมวดคิ้ว
ดวงตาที่ขุ่นมัวของวิญญาณตนนั้นเบิกโตขึ้น “ข้ามีความปรารถนาที่ยังทำไม่สำเร็จ หากช่วยข้าทำให้เป็นจริงได้ ข้าก็จะไม่กินเจ้า!”
“เฮอะ” เซี่ยเฉียวยิ้มอ่อนๆ จากนั้นจึง…
นางดึงแส้ด้ามไม้หัวมังกรสีทองที่ดูเหมือนเชือกเส้นหนึ่งมากกว่าออกมาจากในอกเสื้อ เกิดเสียง ฟึ่บ ขึ้นมา
ทันใดนั้นร่างวิญญาณก็ปกคลุมไปด้วยควันตัวสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด
“เพิ่งพบกันครั้งแรกก็ไม่ค่อยรู้ความเอาเสียเลย จะต้องให้เจ็บตัวหน่อยถึงจะรู้จักเชื่อฟัง” เซี่ยเฉียวเอ่ยเสียงเบาน้ำเสียงน้อยใจ ต้องให้ลงไม้ลงมือนางก็เหนื่อยนะ ผีพวกนี้จะไม่รู้จักมีมารยาทบ้างเลยหรือ!
“ท่าน ท่านเซียนไว้ชีวิตข้าด้วย! ข้ามีเงินนะ! ให้ท่านหมดเลยก็ได้!” วิญญาณตนนั้นกลับมีสติอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ได้รับความเจ็บปวดแล้ว เขาก็รีบกุมศีรษะหมอบลงแล้วตะโกนเสียงดังทันที
เซี่ยเฉียวพยักห
