้ไม่มีเงินติดตัวเลยก็ไม่ได้
แม้เงินห้าพันตำลึงจะมากไปหน่อย แต่นางเพิ่งมาถึงเมืองหลวง ถ้าเอาเงินไปซื้อเสื้อผ้าเครื่องประดับบ้างก็คงใช้ได้ไม่นาน
“ได้! เอาไปสิ!” เซี่ยหนิวซานพูดอย่างคนหน้าใหญ่ใจโต
หลูซื่อแค่รู้สึกว่าเนื้อส่วนที่ดีที่สุดของนางกำลังจะถูกขุดเอาไปเสียแล้ว!
เซี่ยหนิวซานเพิ่งกลับมาจากดื่มสุรา หลังจากพูดคุยไปหนึ่งยกก็รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเล็กน้อย “พวกเจ้าสองสามคนนั่งคุยกันไปเถอะ ข้าจะไปพักผ่อนก่อนล่ะ”
ทันทีที่เซี่ยหนิวซานจากไป สีหน้าไม่พอใจของหลูซื่อก็ยิ่งเห็นได้ชัดเจน
“เฉียวเอ๋อร์ เงินมากขนาดนี้ เจ้าไม่เอาไปจ่ายค่าเล่าเรียน…แล้วคิดจะเอาไปทำอะไรหรือ” หลูซื่อเอ่ยถาม
“ท่านแม่ไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้หรอก” เซี่ยเฉียวเอ่ยยิ้มๆ
“แม่ก็ไม่ได้จะวุ่นวายหรอก เพียงแต่จำนวนนี้มากเกินไป เจ้าก็เห็นว่าตอนนี้บ้านเราก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร น้องสาวของเจ้าก็ต้องเข้าเรียนด้วย ประหยัดได้ก็ควรประหยัดไว้ก่อน เจ้าว่าไหม” หลูซื่อเอ่ยอีก
เซี่ยเฉียวไม่ได้โกรธเมื่อได้ยินดังนั้น
หลายปีมานี้นางอยู่ในวัดได้พบเห็นน้ำใจมนุษย์มาไม่น้อย และรู้ว่ามนุษย์โลกเห็นแก่ตัวแค่ไหน
“ข้าเรียกท่านว่าท่านแม่เพื่อแสดงความเคารพต่อท่าน แต่มีเรื่องหนึ่งที่ท่านต้องจำไว้ ข้าเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลเซี่ย เงินนี้ข้าอาจจะไม่รับไว้ก็ได้ตามความประสงค์ของข้าเอง แต่ไม่อาจให้คนอื่นมาวางแผนแย่งมันไป ท่านเข้าใจใช่ไหม” เซี่ยเฉียวเอ่ยช้าๆ
