คนก็ไม่รู้ว่าควรจะวิจารณ์ครอบครัวตระกูลเซี่ยนี้อย่างไรดี
โง่เขลามากจริงๆ
พวกเขาดูไม่ออกจริงๆ หรือ ว่าอาจารย์หลายคนไม่พอใจกับเรื่องเงินนี้อย่างมาก ไม่รู้จักพลิกแพลงสักหน่อยเลยหรือ
เซี่ยผิงไหวถือหญ้าหางกระรอกไว้ในมือคอยแหย่จิ้งหรีดไว้ ในเวลาไม่นานจิ้งหรีดตัวหนึ่งก็ถูกตีล่าถอยไปถึงสามครั้งติดต่อกัน เขาเอาแถบกระดาษอีกใบแปะลงบนแก้มซ้าย พึมพำกับตัวเองไม่หยุดว่า “เอาใหม่ เอาใหม่”
เซี่ยเฉียวนั่งรถม้ากลับบ้านด้วยตัวเอง
ตกเย็นเซี่ยหนิวซานกลับมาแล้วก็เรียกให้นางไปหา
นางเพียงมองหน้าเซี่ยหนิวซานด้วยสีหน้ายินดีเท่านั้น
หลังจากเห็นเซี่ยเฉียว “ได้ยินมาว่าเจ้าสอบผ่านแล้ว? พวกเรามีคุณสมบัติที่จะมอบค่าเล่าเรียนแล้วสินะ?”
หนังตาเซี่ยเฉียวเขม่นเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ
“ดีมาก ดีมาก สมกับที่เป็นเมล็ดพันธุ์ข้าเซี่ยหนิวซาน!” เซี่ยหนิวซานดีใจมาก เขานำตั๋วเงินห้าสิบตำลึงออกมาใบหนึ่ง “วันนี้ข้าโชคดีได้รับเงินรางวัลจากทางการ! เงินนี่ให้เจ้าติดกระเป๋าไว้ใช้!”
“ท่านไม่ได้ไปร่ำสุรามาหรือเจ้าคะ” หลูซื่อได้ยินดังนั้นก็รีบเอ่ยถาม
“ก็ไปร่ำสุรานั่นล่ะ ข้าก็แค่ไปร่วมครื้นเครงดื่มกับเพื่อนร่วมงานสองสามคน กลายเป็นว่าพวกเขาได้ยินนักวิชาการสองสามคนกำลังถกเถียงกันเรื่องราชสำนัก ก็เลยอดไม่ได้ที่จะพูดสักสองสามคำ แต่วันนี้ตัวข้าเหม็น ไม่กล้าที่จะเปิดปาก นึกไม่ถึงเลยว่าคนพวกนั้นจะเป็นเจ้าหน้าที่ออกจากวังมาเตร็ดเตร่ พวกเขาได้
