ยินที่พวกเราพูดทุกคำไม่มีตกหล่นแม้แต่น้อย พวกเขาชมข้า บอกว่าข้าบุคลิกสุขุม ทั้งยังได้ยินมาว่าครอบครัวข้าค่อนข้างยากจนก็เลยให้รางวัลข้ามาเล็กน้อย” เซี่ยหนิวซานดีใจจนแทบตัวลอย
เซี่ยเฉียวกะพริบตาปริบๆ
บุคลิกสุขุม?
วันนี้คงไม่ใช่วันเชงเม้งหรอกนะ?
“ท่านพ่อไม่ได้แบ่งรางวัลนี้กับเพื่อนร่วมงานหรือเจ้าคะ” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามด้วยท่าทางสบายๆ
“ทำไมต้องแบ่ง” เซี่ยหนิวซานอึ้งไปเมื่อได้ยิน
“ทุกคนต่างก็ไปเที่ยวด้วยกัน คนอื่นต่างก็พูดความจริงออกมาทั้งนั้น มีแต่ท่านคนเดียวเท่านั้นที่เงียบผิดปกติ บางทีพวกเขาอาจจะคิดว่าท่านได้ข่าวมาจากที่ไหน หรือรู้ว่าฮ่องเต้อยู่ที่นั่นด้วย หากข้าเป็นท่านพ่อ ข้าคงมอบของขวัญให้พวกเขาเล็กน้อย และหากให้ดีก็ควรอธิบายพวกเขาสักหน่อย ไม่อย่างนั้นคราวหน้าก็คงไม่มีใครพาท่านออกไปเที่ยวเล่นด้วยแล้ว” เซี่ยเฉียวเอ่ยนิ่งๆ
ของที่ฮ่องเต้พระราชทานย่อมต้องไม่น้อยแน่ และไม่จำเป็นต้องให้ทั้งหมด
เล็กๆ น้อยๆ ก็ได้แล้ว
อีกอย่าง เมื่อพวกเขารับรู้ว่าได้รับรางวัล คนที่มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันย่อมต้องส่งของขวัญมาแสดงความยินดี นั่นก็นับเป็นรายรับอีกทางหนึ่งด้วย
เมื่อได้ฟังที่เซี่ยเฉียวพูด เซี่ยหนิวซานก็ตอบสนองทันที “ฟังดู…มีเหตุผลทีเดียว”
“ฮูหยิน เจ้ามัวนิ่งอยู่ทำไม ไปเตรียมของขวัญแสดงน้ำใจให้ข้าสิ” เซี่ยหนิวซานหันมาเห็นหลูซื่อที่กำลังหน้านิ่วคิ้วขมวดก็รีบเอ่ย
ตอนนี้หลูซื่อเป็นผู้ดูแลบัญชี หากไม่
