้าเป็นแน่!”
เทียบกับคนที่อยู่สูงคนนั้นแล้ว เพื่อนๆ ของเขาสำคัญกว่า
เขาเป็นนายพล วันนี้คนที่ออกไปด้วยกันก็มีแต่คนจากกรมทหาร ทุกคนเป็นเพื่อนกันทั้งนั้น หากจู่ๆ เขาถูกกีดกันออกมา ต่อไปเขาฝึกทหารก็ไม่สะดวกแล้ว
“ฮูหยิน ไปเตรียมของขวัญไว้ พรุ่งนี้ข้าค่อยออกไปส่ง อีกอย่างเงินที่จะให้นังหนูไปสำนักศึกษาพรุ่งนี้ก็เตรียมไว้ให้ดีด้วย!” เซี่ยหนิวซานเอ่ย
หลูซื่อมีสีหน้ายากลำบาก “บ้านเราเงินทองขัดสน…”
“ต่อให้บ้านไหนๆ จนกว่านี้ก็ไม่มีใครยอมให้ลำบากไปถึงลูก นังหนูลูกสาวคนโตของข้าอยู่ในวัดมาตลอด หากคนอื่นรู้เข้าก็ไม่รู้ว่าจะรังเกียจนางอย่างไรบ้าง พรุ่งนี้ข้าจะนำเงินไปเอง จะได้ให้คนอื่นรู้ด้วยว่าบ้านเราก็มีเงิน!” เซี่ยหนิวซานพูดอย่างดุดัน
สำหรับเขาแล้ว การนำเงินไปมอบด้วยตัวเองถือเป็นการให้เกียรติสำนักศึกษาอย่างที่สุด!
ตาเซี่ยเฉียวเขม่นในทันที “อย่านะ”
“ข้าเตรียมของขวัญเอาไว้แล้วเจ้าค่ะ ดังนั้นเงินของท่านพ่อไม่จำเป็นหรอก” เซี่ยเฉียวเอ่ย
“เจ้าจะมีของขวัญอะไรหรือ” เซี่ยหนิวซานคิ้วผูกกัน “คงไม่ใช่หยกแกะสลักแบบที่เจ้าให้เซี่ยผิงไหวก่อนหน้านี้หรอกใช่ไหม ใครจะอยากได้หินอย่างนั้น”
เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าโชคดีที่นางดวงแข็งจนไม่สามารถอยู่กับคนในครอบครัวได้นานเกินไป
ไม่อย่างนั้นนางน่าจะโมโหท่านพ่อจนตายไปแล้ว
“ก่อนหน้านี้ข้าบังเอิญได้ภาพวาดหนึ่งมา เอามามอบให้สำนักศึกษาน่าจะเหมาะสมดี” เซี่ยเฉียวเอ่ย
“ภาพวาด? เอามาให้
