ที่ไม่ได้ทำขายหน้า นางทรงตัวได้มั่นแล้ว
อาจารย์สวีเห็นดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “ร่างกายของแม่นางเซี่ยดูเหมือนจะไม่ค่อยดีเท่าไรนัก”
“ทำให้ท่านอาจารย์ต้องเป็นกังวลแล้ว แค่อ่อนแรงเล็กน้อย ไม่มีปัญหาอะไรใหญ่โต” เซี่ยเฉียวเอ่ยตอบ
นางย่อมต้องดูแลชีวิตน้อยๆ ของนางเป็นอย่างดีแน่นอน
อาจารย์สวีเองก็ไม่มีอะไรจะต้องพูด
อาจารย์สวีนึกว่าในเมื่อเขาเองก็ขอโทษเซี่ยเฉียวไปแล้ว นักเรียนที่อยู่ข้างนอกก็ควรจะหยุดได้แล้ว
แต่เมื่อเขาหันกลับไปมองก็ยังเห็นพวกเขาโต้เถียงกันไม่หยุด?
สีหน้าเขาจึงแปลกไปในทันที
เขาหันไปมองเซี่ยเฉียวหวังให้นางออกปากหยุดพวกเขาสักหน่อย ถึงอย่างไรต้นเหตุที่พวกเขาทะเลาะกันก็เป็นเพราะนาง
แต่เซี่ยเฉียวกลับมองเขาแล้วยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ย “ในเมื่อการสอบเข้าครั้งนี้เสร็จสิ้นแล้ว อย่างนั้นพรุ่งนี้ข้าก็สามารถเข้าเรียนได้เลยใช่หรือไม่”
นางค่อยนำค่าเล่าเรียนติดตัวมาด้วยตอนเข้าเรียนก็ได้
สวี่เหมี่ยนตกตะลึงไป “ข้าง ข้างนอกนี่…”
“ข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ” เซี่ยเฉียวลุกขึ้นยิ้มน้อยๆ แล้วก็เดินจากไป
สวี่เหมี่ยนเองก็ไม่อยากที่จะอยู่
เซี่ยเฉียวออกจากบ้านมาคราวนี้ไม่ได้นำอะไรติดตัวมาด้วย
ท่านพ่อของนางไปแล้ว แต่สาวใช้และคนขับรถม้าต่างก็รออยู่ข้างนอก
เซี่ยเฉียวจากไปอย่างมีความสุข แต่กลับไม่รู้เลยว่าหลังจากนั้น นางก็เริ่มเป็นที่รู้จักในสำนักศึกษาแล้ว
“เซี่ยผิงไหว ตกลงแล้วพี่สาวของเจ้าเซี่ยเฉียวเคยอ่านห
