เรียนจึงต้องสูงขึ้นหน่อย ไม่เช่นนั้นก็เรียนตามไม่ทัน!” อาจารย์เอ่ยขึ้นอีก
“เช่นนั้นนักเรียนหญิงที่อายุพอๆ กับข้าในสำนักศึกษานี้ ก็น่าจะรู้ภาษาสันสกฤตกันหมดแล้วใช่ไหมเจ้าคะ” เซี่ยเฉียวเอ่ยยิ้มๆ
อาจารย์พูดไม่ออก
ย่อมไม่มีใครอ่านได้
เขาเป็นคนเขียนภาษาสันสกฤตนี้ขึ้นมาเอง เดิมทีเขาคิดจะคัดลอกพระคัมภีร์เพื่อมอบให้ผู้อาวุโสที่บ้าน
มันเป็นของที่เขานำออกมาเมื่อพบเจอพ่อลูกโจร เพื่อสร้างปัญหาให้นังหนูผู้นี้!
นึกไม่ถึงเลยว่านังหนูนี่จะค่อนข้างจัดการยาก!
“พิรี้พิไร ตกลงว่าเจ้าจะทำข้อสอบนี้หรือไม่!” อาจารย์เอ่ยด้วยอารมณ์โกรธ
“ข้าแค่ต้องการให้ท่านอาจารย์ยอมรับว่าท่านไม่ยุติธรรม จงใจที่จะสร้างปัญหาให้ข้าเจ้าค่ะ หากท่านอาจารย์ไม่ยอมรับ เช่นนั้นข้าจะไปหาท่านผู้ดูแล” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา
อาจารย์โกรธจนควันออกหู
“พ่อเจ้าบอกว่าเจ้าเติบโตข้างนอกตั้งแต่ยังเด็ก ข้าเห็นว่าเจ้าไม่รู้จักมารยาทเช่นนี้ ก็เลยสร้างความลำบากให้เจ้า ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” อาจารย์ท่านนี้ก็พูดตรงๆ เช่นเดียวกัน
เขาเกิดในตระกูลขุนนางชั้นสูง แต่เพราะไม่ชอบที่จะเป็นขุนนาง หลังจากสอบคัดเลือกผ่านแล้ว จึงมาเป็นอาจารย์ที่สำนักศึกษาของราชสำนัก
คราวที่แล้วที่เซี่ยหนิวซานพาเด็กมาลงทะเบียนก็เป็นเขาที่รับหน้าที่นี้
คราวนี้ก็เช่นกัน
ทำไมเขาดวงซวยเช่นนี้!
“เอาล่ะ ท่านอาจารย์ยอมรับแล้วก็ดีเจ้าค่ะ หากข้าสามารถทำข้อสอบนี้ได้ ท่านอาจารย์อย่าลืมคำขอโ
