ทษสำหรับอคติที่ท่านมีต่อข้า ไม่เช่นนั้นท่านก็จะกลายเป็นคนหยาบคายผู้หนึ่งที่กล้าทำแต่ไม่กล้ารับ” เซี่ยเฉียวพูดจบก็เริ่มก้มหน้าอ่านสิ่งที่อยู่ในมือ
หยาบคาย!?
สวีเหมี่ยนได้ยินคำนี้ หัวใจเต้นแรงจนได้ยินเสียง
ปีนี้เขาอายุสามสิบเจ็ดปี
สุภาพสง่างาม มีมารยาทและเด็ดเดี่ยว ถึงแม้จะแต่งงานมีลูกแล้ว แต่ผู้หญิงที่ต้องการจะเป็นอนุภรรยาเขามีนับไม่ถ้วน ข้างนอกยังมีคนไม่น้อยยกย่องเขาในเรื่องบทกวีและภาพวาด ทำไมกับแม่นางผู้นี้ เขาถึงกลายเป็น…คนหยาบคายไปเสียได้
เขารู้สึกหดหู่ใจมาก แต่ในเวลานี้แม่นางเซี่ยกลับตั้งใจอ่านข้อสอบอย่างจริงจัง
เขาจึงหาเรื่องตำหนินางไม่ได้อีก!
นักเรียนหลายคนข้างนอกรู้สึกสนุกจนต้องหัวเราะออกมา สวีเหมี่ยนส่งเสียงฮึดฮัดออกมา “ไปเข้าชั้นเรียนกันให้หมดเลยนะ! ไม่งั้นข้าจะหักคะแนนพวกเจ้า!”
นักเรียนข้างนอกหดหัวกันหมด แต่ก็ยังไม่ยอมไป
สวีเหมี่ยนกวาดสายตาไปมองเซี่ยเฉียว เริ่มรู้สึกว้าวุ่นใจ
หรือว่า…นังหนูนี่จะรู้ภาษาสันสกฤต
เป็นไปไม่ได้หรอก?
ภาษาสันสกฤตเล่มนี้ยากมาก ขนาดเขาเองยังใช้เวลาครุ่นคิดอยู่ตั้งนานกว่าจะเข้าใจอักษรทั้งหมดได้
แต่ก็นะ ช่วงต้นของบทความนี้ก็ไม่ได้ยากมากนัก นังหนูคนนี้เพิ่งอ่านไปได้แค่นิดหน่อยเท่านั้น นางอาจจะคิดว่าเป็นบทความที่นางเคยอ่านมาก่อน จึงได้มีท่าทางอย่างกับกำชัยชนะไว้ในมือแล้วเช่นนั้น!
รอให้นางเปิดหน้าถัดไปก่อนเถอะ นางก็จะต้องยอมรับผิดแต่โดยดี และขอร้องให้เข
