เซี่ยเฉียวเอ่ยขึ้นบนรถม้า
“กว่าข้าจะได้แต่งภรรยาก็ไม่ง่ายเลย ตอนแต่งก็ลงทุนลงแรงไปไม่น้อย หากนางโกรธจนเป็นเรื่องใหญ่โตขึ้นมา ความเสียหายย่อมไม่ใช่น้อยๆ เลย” เซี่ยหนิวซานบ่นพึมพำ
แต่ครู่ต่อมาเขาก็ขึ้นหลังม้า
เรื่องง้องอนภรรยาอะไรนี่ไว้รอทำธุระเสร็จก่อนค่อยว่ากัน
หลูซื่ออยากจะให้เซี่ยหนิวซานกลับมาง้อนางจริงๆ
เมื่อก่อนตอนอยู่ด้วยกันสองต่อสองนางก็เคยแกล้งดื้อดึง เซี่ยหนิวซานก็จะยอมลงให้นางเสมอ
นางรู้ว่าจะตามใจผู้ชายอย่างเดียวไม่ได้ การงอนที่เหมาะสมนั้นมีประโยชน์ต่อความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยา
แต่ตอนนี้เซี่ยหนิวซานไม่กลับมาง้อ ในใจนางจึงอดรู้สึกเศร้าเสียใจไม่ได้
“นอกจากต้องไปส่งข้าที่สำนักศึกษาแล้ว วันนี้ท่านพ่อยังมีอย่างอื่นต้องทำอีกหรือไม่เจ้าคะ” เซี่ยเฉียวถามขึ้นอีกครั้งขณะที่อยู่บนรถม้า
“วันนี้วันพักผ่อน ประเดี๋ยวที่สำนักศึกษาข้าแค่โผล่หน้าไปเท่านั้น ที่เหลือต้องอาศัยตัวเจ้าเองแล้ว พอเสร็จธุระนี่แล้ว ข้าจะไปร่ำสุราดื่มสักสองจอก” เซี่ยหนิวซานพูดจบก็เอ่ยถาม “จริงสิ! ข้ายังไม่ได้ถามเลยว่าหนังสือปรับพื้นฐานนี่เจ้าจำได้หมดแล้วหรือไม่“
ยังไม่ทันจะรอให้เซี่ยเฉียวตอบ เซี่ยหนิวซานก็ขมวดคิ้ว “ก่อนหน้านี้เห็นตัวอักษรชดช้อยสวยงามในจดหมายของเจ้า ข้ามองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ลายมือเด็กๆ แล้ว ข้าก็เลยไม่เคยถาม! นักบวชเฒ่านั่นคงจะไม่ใช่ว่าไม่เคยสอนให้เจ้ารู้ตัวอักษรหรืออ่านหนังสือเลยใช่ไหม คิดจะเข
