้าสำนักศึกษานี้ ต่อให้ท่องหนังสือไม่ได้ ก็ต้องรู้จักตัวอักษรถึงจะได้!”
ไม่อย่างนั้น ต่อให้มีเงินมากกว่านี้ เขาก็ไม่รับไว้หรอก!
“ท่านพ่อวางใจเถิด พอจะถูไถไปได้อยู่เจ้าค่ะ” เซี่ยเฉียวเอ่ยด้วยท่าทีสบายๆ
พอได้ยินนางพูดว่าถูไถ เซี่ยหนิวซานก็รู้สึกจิตใจไม่สงบ
“เจ้าจำไว้ให้ขึ้นใจเลยนะ เจ้างี่เง่าสามคนที่บ้านล้วนแล้วแต่โด่งดังในเมืองหลวงนี้ หากเจ้าทำขายหน้าอีกคน หน้าข้าไม่เหลือแน่” เซี่ยหนิวซานบ่นอุบอิบ
ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่เขาก็ไม่ได้ตั้งความหวังกับเซี่ยเฉียวไว้มากมายอะไร
“โด่งดัง?“ เซี่ยเฉียวค่อนข้างประหลาดใจ ”หมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ”
เซี่ยหนิวซานพูดอย่างหน้าไม่อาย “พี่ชายใหญ่เจ้าหน้าตาอย่างนั้น ดันไปชอบหญิงสาวมากความสามารถคนหนึ่งเข้า ก่อนหน้านี้จึงไปสะกดรอยตามชาวบ้านเขา ทำเอาแม่นางคนนั้นตกอกตกใจกลัวแทบตาย เดิมทีก็หาคนมาแต่งด้วยยากอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่”
เซี่ยเฉียวประหลาดใจอย่างยิ่ง
คงไม่ใช่หรอกกระมัง?
“ส่วนน้องชายน้องสาวคู่นั้นของเจ้า…” เซี่ยหนิวซานเกาศีรษะอย่างเศร้าสร้อย “อย่าไปพูดถึงเลยดีกว่า!”
“ท่านเล่ามาให้ละเอียดเถิดเจ้าค่ะ” เซี่ยเฉียวเอ่ยรีบร้อน
เซี่ยหนิวซานถอนหายใจก่อนจะเล่า “เซี่ยผิงไหวน้องชายเจ้า…เจ้าเด็กบ้านั่นยิ่งไร้ยางอาย…อายุแค่นั้นก็ไปเที่ยวหอคณิกาดื่มเหล้าเคล้านารี ก็เลยถูกคนที่นั่นโยนออกมาครั้งหนึ่ง เขายังพูดอีกว่า อายุเท่านี้ฟันแท้ยังขึ้นไม่ครบเลยก็คิด
