้นมา ก็ค่อยรีบส่งของไปให้” เผยหว่านเย่ว์เอ่ย
“แต่หากเขาโกรธล่ะ?” หลูซื่อขมวดคิ้ว
เผยหว่านเย่ว์ยิ้ม “ไม่โกรธหรอกเจ้าค่ะ ท่านต้องดูแลอาหารการกินชีวิตประจำวันของทั้งเซี่ยผิงไหวและเซี่ยซีทุกวันก็เหนื่อยมากอยู่แล้ว ท่านก็แค่บอกไปว่าคิดว่านางขาดเหลืออะไรก็จะไปหยิบเอาจากที่เก็บของเองก็ได้แล้วเจ้าค่ะ”
แม้หลูซื่อจะรู้สึกว่านางมีความเสี่ยงที่จะถูกดุด่า แต่เซี่ยหนิวซานก็รักใคร่นางมาตลอด คงจะไม่แตกหักกับนางเพราะเรื่องนี้หรอก
ถือโอกาสดูไปเลยว่านังหนูนี่มีความสำคัญแค่ไหนในสายตาพ่อของนาง
เซี่ยเฉียวไม่รู้เลยว่าหลูซื่อจะคิดมากขนาดนี้
นางจ้องกระดาษที่อยู่ตรงหน้า รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย
วาดอะไรดีนะ ยังต้องวาดออกมาให้มีราคาห้าพันตำลึงเสียด้วย…
ภาพภูเขา? ไม่น่าสนใจ ยิ่งไปกว่านั้นสุขภาพของนางก็ไม่ค่อยดี ภาพภูเขาเปลืองพลังมากเกินไป ดังนั้นนางจึงไม่อยากจะวาดออกมาง่ายๆ กลัวจะเหนื่อยตายเสียก่อน
เมื่อกวาดสายตาออกไป เซี่ยเฉียวก็เห็นต้าซยงกระพือปีกทำท่าจะโบยบิน
ดวงตาก็เป็นประกายทันที
หากไม่นับม้า ชาวบ้านจะเลี้ยงสัตว์อยู่ห้าชนิด วัวหวาน หมาเปรี้ยว หมูเค็ม แพะขม และไก่เผ็ด[1] ประกอบกันเป็นรสชาติของมนุษย์
นางวาดภาพความสุขยั่งยืนของมนุษย์ขึ้นมาสักภาพก็ได้แล้ว
เซี่ยเฉียวรวบรวมความคิดได้แล้วก็สะบัดพู่กันในมือละเลงสีสันราวกับเทพรังสรรค์
ตอนที่ 52 ไม่รู้หนังสือ
เซี่ยเฉียวทุ่มเทความสนใจทั้งหมดให้กับการวาดภาพ ใบหน้านางขาวซ
