ามพันตำลึงก็อาจจะแก้ปัญหาได้แล้ว” เซี่ยหนิวซานเอ่ยตามตรง
ผ้าเช็ดหน้าของเผยหว่านเย่ว์แทบจะขาดเป็นชิ้นๆ
นางจะมีอารมณ์ที่ไหนมากินข้าว
ทว่านางก็รู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้
เซี่ยเฉียวไม่ได้สนใจจริงๆ ว่านางจะต้องไปเล่าเรียนที่ไหน
เพียงแต่ตอนนี้นางรู้แล้วว่าที่สำนักศึกษาของราชสำนักมีหนังสือล้ำค่าหายากมากมายจึงรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย องค์ชายเชื้อพระวงศ์ไม่ได้มีความน่าสนใจอะไรหรอก แต่หนังสือเหล่านี้ล้วนประเมินค่ามิได้ หากนางได้อ่านมากขึ้นอีกสักเล่มสองเล่มย่อมเป็นเรื่องดี
เรื่องราวต่างๆ ก็คลี่คลายเรียบร้อยในหนึ่งมื้ออาหาร
เซี่ยเฉียวเคยบอกแล้วว่านางไม่ต้องการเงินของพวกเขา แต่พวกเขาก็ไม่ฟัง
นางก็เลยคร้านจะอธิบาย และเตรียมตัวที่จะไปสอบถามหาข้อมูลเรื่องสำนักศึกษาของราชสำนักสักหน่อยเมื่อมีเวลาว่าง
ผู้ชายบ้านตระกูลเซี่ยต่างก็ยุ่งกันมาก เด็กน้อยสองคนก็ยุ่งไม่ต่างกัน จึงไม่มีเวลาพูดคุยอะไรกันต่อ
อีกอย่าง นางมีวิญญาณร้ายติดตาม
ตอนนี้พลังพิฆาตยังไม่สลายไปไหน รอบกายนางมีแต่พลังหยาง แม้จะไม่มีผลกระทบต่อคนภายนอก แต่ไม่สามารถใกล้ชิดกับคนที่มีสายเลือดเดียวกันมากเกินไป มิฉะนั้นจะทำร้ายพวกเขาได้ แม้ว่านางจะพกยันต์ติดตัวไว้แล้ว ไม่น่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนั้น แต่เพื่อป้องกันไว้ก่อน เซี่ยเฉียวจึงพยายามหลีกเลี่ยงพวกเขาให้มากที่สุด
หลูซื่อและเผยหว่านเย่ว์ ตลอดจนบ่าวรับใช้ไม่รู้เรื่องราวเหล่าน
