ี้แม้แต่น้อย
แต่เซี่ยหนิวซานและเซี่ยผิงกั่งนั้นทราบดี
“เรื่องเข้าเรียนของเจ้าคงไม่สามารถจัดการให้เรียบร้อยได้ในเร็ววันนี้ เวลาว่างๆ เจ้าก็อยู่ที่เรือนตัวเองไป ไม่ต้องออกมาที่เรือนด้านหน้านี้บ่อยๆ” เซี่ยหนิวซานพูดกับเซี่ยเฉียวจบ แล้วก็หันไปพูดกับลูกคนเล็กทั้งสอง “เจ้าทั้งสองก็เหมือนกัน ถ้าอยากจะไปเล่นที่เรือนพี่หญิง บางครั้งก็ได้แต่ห้ามไปทุกวัน ห้ามไปรบกวนนางบ่อยๆ ไม่งั้นจะโดนแส้”
“นังหนู ถ้าเจ้ามีปัญหาอะไรก็ไปบอกท่านแม่นะ” พูดจบแล้ว เขาก็โบกมือไล่เซี่ยเฉียว
ชั่วขณะนั้นหลูซื่อไม่เข้าใจท่าทีของเซี่ยหนิวซานเลยแม้แต่น้อย
เมื่อเหลือบไปมองเซี่ยผิงไหว ก็เห็นเขาพยักหน้ายอมรับแต่โดยดี
นางยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่
ท่าทางเมื่อสักครู่จะว่าไม่รักใคร่เอ็นดูเซี่ยเฉียวก็ไม่เชิง
แต่ตอนนี้…เขากลับมีท่าทางห่างเหินกับเซี่ยเฉียว ทำไมหรือ
จริงๆ แล้วเซี่ยหนิวซานชอบลูกสาวคนนี้หรือไม่
หลูซื่อคิดไม่ตก แต่ในสายตาของบ่าวรับใช้ เช่นนี้หมายความว่าท่านพ่อและพี่ชายไม่ได้รักใคร่เอ็นดูเซี่ยเฉียวเท่าใด
ไม่เพียงให้นางแยกไปอยู่เรือนตรงมุมบ้าน ยังไม่ให้ไปมาหาสู่กับคุณชายน้อยและคุณหนูน้อยอีกด้วย จะต้องรังเกียจนางมากแน่ๆ!
