ตอนที่ 49 ไม่เหลือแม้แต่นิดเดียว
เผยหว่านเย่ว์คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก เซี่ยเฉียวไม่เคยพบเจอพวกเขามาก่อนไม่ใช่หรือ
ทำไมแค่คุยกันไม่กี่คำ ก็ราวกับรู้จักคุ้นเคยกันมานานแล้วเล่า
เผยหว่านเย่ว์คิดไปคิดมา ก็ถือโอกาสพูด “พวกเราทำเงินหายตอนที่ไปรับพี่หญิง น้องหญิงซีเอ๋อร์ เดิมทีข้าได้เตรียมแท่งเงินไว้ให้เจ้าไม่น้อยเลย น่าเสียดายที่ตอนนี้ไม่มีแล้ว…”
เซี่ยซีเงยหน้ามองนางด้วยดวงตาใสซื่อ
“ทำเงินหายหรือ หายไปเท่าไร” เซี่ยผิงกั่งขมวดคิ้วทันที
ช่วงที่หลูซื่อไม่ได้อยู่บ้านนี้ จะหวังให้ท่านพ่อเขาดูบัญชีก็คงเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงเป็นคนดูแลเอง
เขาจึงพอรู้เรื่องเงินที่บ้านเหมือนกัน
ตอนที่หลูซื่อออกไปจากบ้าน นางนำเงินติดตัวไปห้าพันตำลึง
เงินเดือนของเขาและของท่านพ่อนั้นค่อนข้างซับซ้อน นอกจากเงินเดือนประจำแล้ว ยังมีค่าอาหารและค่าใช้จ่ายเบ็ดเตล็ดอื่นๆ เมื่อคำนวณแล้ว รายรับต่อปีของทั้งสองคนจริงๆ มีเพียงไม่กี่ร้อยตำลึงเท่านั้น
แน่นอนว่า นี่ยังไม่ได้รวมรายรับที่ได้มาจากส่วนแบ่งค่าเช่าที่นาจากทางการ เงินรางวัล และรายรับจากไร่นาร้านค้าของที่บ้าน รายรับทุกปีต้องมีเงินส่วนนี้
ครอบครัวมีไร่นาสามผืน ร้านค้าสิบแห่ง แต่ไม่สามารถดูแลกิจการเองได้ จึงปล่อยเช่าออกไปทั้งหมด
ทรัพย์สินเหล่านี้เทียบอะไรกับของคนอื่นไม่ได้
ท่านพ่อของเขาไม่เป็นที่ต้อนรับ ไม่เคยได้รับเงินรางวัลใดๆ ร้านค้าเหล่านี้ก็อาศัยเงินที่เหลือติดมือครั้งน
