ตอนที่ 48 ซ่อนเงิน
อับอายขายหน้า?
เซี่ยเฉียวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
นางโตมาขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ยินคำวิจารณ์เช่นนี้
เมื่อนางเงยหน้ามองเซี่ยผิงกั่ง ชายร่างใหญ่ผู้โง่เขลาผู้นี้ยังคิดว่าตนเองมีใจห่วงใย เผยรอยยิ้มแสดงความอบอุ่นแบบพี่ใหญ่ แทบจะทำให้เซี่ยเฉียวตาบอด
“พี่ใหญ่ ท่านอย่าทำให้ข้าหัวเราะสิเจ้าคะ” เซี่ยเฉียวคิ้วขมวด “ข้ากำลังกินข้าวอยู่ กลัวจะอาเจียนออกมา”
“…” เซี่ยผิงกั่งหนังตากระตุก มือของเขายกขึ้นมา อีกนิดเดียวเกือบจะตีเซี่ยเฉียวแล้ว
แต่ดูสิ…
นังหนูนี่ผอมแห้งอย่างกับลำไม้ไผ่ ไม่แข็งแรงเหมือนเซี่ยผิงไหว จึงยั้งมือทันควัน “เจ้าอยู่ในวัดไม่มีอะไรกินเลยหรือ หน้าก็ไม่มีเนื้อหนังเลยสักนิด นี่หากเป็นปีที่มีภัยพิบัติขึ้นมา อย่างเจ้าถ้าตกไปอยู่ในมือคนชั่ว มันคงไม่สนใจจะกินเจ้า เพราะไม่อยากเปลืองแรงเปล่า!”
เซี่ยเฉียวหัวเราะหึๆ เบาๆ รอดตัวไปได้อย่างหวุดหวิด
“จริงสิ ที่สำนักศึกษาของราชสำนัก นอกจากพวกชนชั้นสูงแล้ว ยังมีอะไรแปลกๆ อีกไหมเจ้าคะ” เซี่ยเฉียวเปลี่ยนเรื่องถาม
ถ้าไม่มีอะไรพิเศษ นางเลือกไปเรียนที่อื่นดีกว่า
“มีเยอะเชียวขอรับ” เซี่ยผิงไหวเอ่ยขึ้นมาเอง “แม้ว่าสำนักศึกษาอีกสองแห่งจะมีคนเก่งอยู่เยอะ แต่ก็เทียบไม่ได้กับสำนักศึกษาของราชสำนักที่มีเบื้องหลังแข็งแกร่ง ตำราในหอหนังสือสำนักศึกษาของราชสำนักนั้นมีเยอะมาก นักเรียนจากอีกสองสำนักศึกษามักจะมายืมหนังสืออ่านอยู่เสมอ แต่ทุกคร
