ตอนที่ 46 เงินตั้งมาก
ก่อนหน้านี้เซี่ยหนิวซานไม่ได้คิดอะไรมาก พอนึกขึ้นมาได้ก็พบว่า ลูกสาวของตนเองต้องการเข้าสำนักศึกษาเพื่อหน้าตาทางสังคม และต้องใช้เงินห้าพันตำลึงเพื่อเบิกทาง
ถ้าหากนังหนูสกุลเผยคนนี้อยากเข้าเรียนด้วยแล้วก็…
จะต้องใช้เงินเท่าไหร่กัน!
เซี่ยหนิวซานจ้องไปที่เซี่ยผิงไหว “ต้องใช้เงินเท่าไรถึงจะพอเล่า”
“อาจจะ…อย่างน้อย ก็น่าจะห้าหมื่นตำลึงกระมัง…สำนักศึกษาแบ่งเป็นหลายชั้นเรียน ถ้าจ่ายห้าหมื่นตำลึงก็น่าจะเข้าห้องสี่ ห้องเรียนที่แย่ที่สุดได้ขอรับ” เซี่ยผิงไหวกระซิบตอบ
“ห้องสี่? อีกทั้งยังเป็นห้องที่แย่ที่สุดด้วยหรือ” เซี่ยหนิวซานเสียงดังจนคอแทบระเบิด
ทำเอาเผยหว่านเย่ว์ตกใจจนตาแดงไปหมดแล้ว
“ชาวบ้านทั่วไปเข้าไปเรียนที่สำนักศึกษาของราชสำนักได้ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว ห้าหมื่นตำลึงก็ไม่ถือว่ามากหรอก หากอยากเข้าห้องดีๆ จ่ายเพิ่มก็ย่อมได้! จะเอาห้อง ‘เฉียน’ ‘คุน’ ‘รื่อ’ ‘เย่ว์’[1] หรือห้องหนึ่งสองสามสี่ ขอแค่มีเงิน อยากเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนกับองค์ชายก็ยังได้” เซี่ยผิงไหวเหยียดยิ้มเล็กน้อย
เผยหว่านเย่ว์หน้าซีดไปแล้ว
“เรียนร่วมชั้นกับองค์ชาย…ต้องใช้เงินเท่าใด” แค่คิดเผยหว่านเย่ว์ยังไม่กล้าคิด
“เจ้าก็กล้าถามเนอะ” เซี่ยผิงไหวเผลอบ่นพึมพำ
เผยหว่านเย่ว์มีสีหน้าตะลีตะลาน “ข้า ข้าแค่สงสัยเจ้าค่ะ”
“เจ้าเด็กนี่!“ เซี่ยหนิวซานเขกกะโหลกเซี่ยผิงไหวไปหนึ่งที “ใช้เงินเท่าไร พูดมาให้ข้าตกใจเล่นหน่
