อยซิ”
“ในห้อง ‘เฉียน’ มีนักเรียนที่เป็นชาวบ้านธรรมดาแค่คนเดียว เขามาจากตระกูลใหญ่ทางใต้ แม้ครอบครัวจะไม่ได้มีชื่อเสียง แต่ทว่าร่ำรวยมาก ตระกูลก็ใหญ่ ได้ยินมาว่าเขาใช้เงินไปล้านตำลึง นักเรียนห้อง ‘เฉียน’ ล้วนแล้วแต่เป็นคนพิเศษทั้งนั้น หากเขาเข้าชั้นเรียนธรรมดาหนึ่งสองสามสี่ หนึ่งในสี่ห้องนั้นก็จะไม่น่ากลัวเช่นนี้หรอก” เซี่ยผิงไหวเอ่ย
แต่คำพูดนี้ก็ยังทำให้ทุกคนที่นั่งอยู่ตกตะลึงอึ้งไปแล้ว
ล้านตำลึง แค่ให้ได้ไปโรงเรียนน่ะหรือ
“มีเงินจะซื้อตำแหน่งก็ยังได้” เซี่ยผิงกั่งไม่ทำให้คนตกใจคงจะนอนตายตาไม่หลับ
“ตอนนั้นข้ายังไม่ได้ใช้เงินเยอะขนาดนั้นเพื่อตำแหน่งนี้เลยนะ?” เซี่ยหนิวซานเอ่ย
ตอนที่เขายังเป็นโจร ครอบครัวของเขาก็ค่อนข้างร่ำรวย โดยเฉพาะเมื่อต่อมาเขาเอาชนะคนเถื่อนได้ทรัพย์สินมาไม่น้อย รวมๆ กันก็ประมาณเจ็ดแปดแสนตำลึง
เงินทั้งหมดนี้เขามอบให้ราชสำนักไป เหลือไว้เพียงไม่ถึงสามในสิบส่วนเท่านั้น
เงินสามส่วนนี้ใช้ซื้อเรือนและถางทางสร้างความสัมพันธ์ก็แทบจะไม่เหลือแล้ว
“ตำแหน่งนี้ของท่านพ่อเหมือนกันที่ไหนเจ้าคะ แทนที่จะพูดว่าใช้เงินแลกมา สู้พูดว่าใช้หัวคนเถื่อนแลกมาจะดีเสียกว่า” เซี่ยเฉียวกล่าวเรียบๆ
เซี่ยหนิวซานพยักหน้า
ประโยคนี้ไม่ผิด เขาอาศัยความกล้าหาญถึงได้ตำแหน่งมาต่างหาก
คนนอกที่พูดว่าเขาซื้อตำแหน่งมาล้วนแล้วแต่โง่งมทั้งนั้น
“หากเป็นเช่นนี้ เย่ว์เอ๋อร์ก็ไปเรียนที่สำนักศึกษาของราชสำนักไม่ไ
