ตอนที่ 44 เข้าทางประตูหลัง
แต่เซี่ยผิงกั่งนับว่าเตือนสติเซี่ยหนิวซานแล้ว
ใบหน้าแก่ๆ นั้นย่นยู่ทันที “เรื่องนี้ค่อนข้างลำบากอยู่สักหน่อย สถานศึกษาของราชสำนักก็รับเจ้าเด็กไม่ได้เรื่องบ้านเราไปแล้วสองคน หากจะให้เข้าไปอีกคนก็ไม่รู้ว่าจะต้องมอบเงินให้ผู้ดูแลอีกเท่าใด”
“เย่ว์เอ๋อร์อายุน้อยกว่าเฉียวเอ๋อร์ พวกนางสองพี่น้องอย่างไรก็ต้องอยู่ด้วยกัน หากจะส่งไปเรียนหนังสืออย่างไรก็ต้องส่งไปทั้งคู่เจ้าค่ะ” หลูซื่อกล่าวเสริม
เซี่ยหนิวซานเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนเองยังต้องเลี้ยงดูลูกสาวของคนอื่นด้วย
เขาก็รู้สึกขุ่นเคืองใจอยู่บ้าง
“ตอนข้าเป็นโจรเมื่อก่อนไม่เคยต้องมานั่งกังวลเรื่องเงินทอง แต่ตอนนี้ล่ะ พอมารับราชการ แม้แต่เงินทองติดกระเป๋าก็ไม่มี ชีวิตช่วงนี้นี่มัน บัด ซบ เสียจริง!” เซี่ยหนิวซานนึกขึ้นมาก็โมโห
ราชสำนักช่างใจจืดใจดำ
“หืม? ท่านพ่อเสียใจที่มารับราชการหรือเจ้าคะ ท่านจะลาออกแล้วกลับไปอยู่บนภูเขาก็ย่อมได้” เซี่ยเฉียวเอ่ยช้าๆ
เซี่ยหนิวซานหนังตากระตุกขึ้นมาทันที “จะทำแบบนั้นได้อย่างไร…”
นึกถึงคราวนั้นที่เกิดความวุ่นวายนอกด่าน ความช่วยเหลือจากราชสำนักไม่เพียงพอ เซี่ยเฉียวเขียนจดหมายบอกให้เขาปกป้องชาวบ้าน เพื่อฉวยโอกาสกลับตัวเป็นพลเมืองดี
เขาปรึกษาหารือกับกุนซือแล้วก็คิดว่าเป็นเรื่องไม่ยากเย็นอะไร บวกกับที่เขาไม่พอใจพวกคนเถื่อนนอกด่านอยู่แล้ว จึงได้ลงมือช่วย
ทำไปทำมาก็เป็นเรื่องใหญ่ถึงขนาดตัดหัวพว
