กคนเถื่อนพวกนั้น
เขาจึงได้รับใช้ราชสำนักในทันที
เพื่อให้ราชสำนักไว้วางใจ คนในค่ายทั้งหมดจึงถูกจัดระเบียบใหม่ เงินทองที่เขาสะสมไว้รวมถึงของที่เขาปล้นมาจากนอกด่านก็ส่งมอบให้ราชสำนักไปทั้งหมด
เพราะความจริงใจของเขา จึงได้รับตำแหน่งนายพลขั้นสี่นี้มา
เพียงแต่ตอนนั้นสูญเสียทรัพย์สมบัติไปมากโข หลายปีนี้เขาจึงต้องอยู่อย่างมัธยัสถ์ ลำบากอย่างยิ่ง!
แน่นอนว่าการรับราชการนั้นดีกว่าเป็นโจรอยู่ไม่น้อย
อย่างน้อยเจ้าเด็กพวกนี้ก็สามารถออกไปพบหน้าผู้คนได้ ไม่ต้องคอยหลบๆ ซ่อนๆ อยู่แต่ในบ้านทั้งวัน
“เฉียวเอ๋อร์ เจ้าอยากเข้าสำนักศึกษาไหนหรือ สำนักศึกษาของราชสำนักแพงมาก ตาแก่ตายยากผู้ดูแลนั่นก็หิวเงินนัก หากเจ้าอยากเข้าด้วยวิธีการใช้เงินล่ะก็ คนหนึ่งอย่างน้อยๆ ก็ต้องจ่ายห้าพันตำลึง พ่อไม่มีหรอก” เซี่ยหนิวซานพูดปาวๆ ไม่หยุด
ใช่ว่าเขาจะไม่มีเงินเลย
เหตุผลหลักๆ เลยคือเจ้าเด็กพวกนี้ยังไม่ได้ออกเรือนแต่งงาน
ดังนั้นต้องเก็บเงินไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นเกรงว่าเขาคงจะมีเงินไม่พอเวลาต้องไปเจรจาดูตัว
โดยเฉพาะเจ้าพี่คนโตร่างยักษ์นี่ หญิงสาวที่ไหนเห็นเข้าก็กลัวลนลานกันหมด ใครจะยอมแต่งกับเขาเล่า อายุอานามก็ปาไปยี่สิบปีกว่าเข้าไปแล้ว วี่แววของคนที่จะมาเป็นลูกสะใภ้สักคนก็ไม่มี เขาไม่ตระเตรียมเงินทองไว้บ้างคงไมได้
“ไม่ไปสำนักศึกษาไม่ได้หรือเจ้าคะ” เซี่ยเฉียวเอ่ย
“ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้หรอก…” เซี่ยหนิวซานลังเลเล็กน้อย
“อย่างไรก็
