ต้องไป” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยขึ้นมาทันที ”นอกเสียจากว่าเจ้าอยากจะอยู่เฝ้าเรือนคนเดียวไปตลอดชีวิต ถึงอย่างไรท่านพ่อของเจ้าก็เป็นขุนนาง จะให้เจ้าแต่งกับชาวบ้านทั่วไปก็คงดูไม่ดี แต่ตอนนี้ในเมืองหลวงมีธรรมเนียมอยู่ว่า ลูกหลานขุนนางบ้านไหนจะแต่งภรรยา ก็ต้องแต่งกับคนที่ผ่านการร่ำเรียนจากสำนักศึกษามา”
“ใช่ๆ เป็นเช่นนั้นจริงๆ” เซี่ยหนิวซานพยักหน้า “เจ้าไม่ต้องร่ำเรียนให้ดีมากก็ได้ แค่เข้าไปก็เพียงพอแล้ว”
เขาก็ไม่ได้หวังให้ลูกสาวคนนี้เรียนเก่งอะไรหรอก
นังหนูนี่โตมาในวัดจะไปเข้าใจอะไร!
“พี่หญิงถูกละเลยมาตั้งนานหลายปี หากได้ไปเรียนหนังสือที่สำนักศึกษาของราชสำนัก ต่อไปก็จะมีชื่อเสียงดีงาม ถึงอย่างไรก็ดีกว่าสถานศึกษาอีกสองแห่งใช่หรือไม่เจ้าคะ” เผยหว่านเย่ว์รวบรวมความกล้าพูดขึ้น
หลังจากจบประโยคนี้ โต๊ะกินข้าวก็เงียบลงไปทันที
เซี่ยผิงกั่งเองก็ไม่ได้พูดอะไร
เซี่ยหนิวซานท่าทีลังเลเล็กน้อย “ก็จริง งั้นข้าคิดหาวิธีดูก่อน”
“ท่านพ่อไม่ต้องกังวลไปหรอก เรื่องเงินเดี๋ยวข้าจะคิดหาวิธีเองเจ้าค่ะ” เซี่ยเฉียวเอ่ยขึ้น
“เจ้า? เจ้าหาได้หรือ ห้าพันตำลึง นี่ก็ไม่ใช่ว่าเขาจะรับแน่ๆ หรอกนะ ข้ารู้จักกับผู้ดูแลนั่นหรอกถึงสามารถได้ใช้เส้นสายเข้าไปได้น่ะ” เซี่ยหนิวซานเอ่ย
