ม่ถือสาหาความคนแก่หรอก แต่นางก็ต้องทำตัวดีๆ หน่อย ไม่อย่างนั้นหมัดข้าไม่สนหรอกว่าเป็นใคร!” เซี่ยผิงกั่งแค่นเสียงไม่พอใจ
เซี่ยหนิวซานรู้สึกหมดแรง
นั่นท่านแม่ของข้านะ!
แม่แท้ๆ!
เผยหว่านเย่ว์มองจนตกตะลึงไปแล้ว
นางไม่เคยพบเคยเห็น…ลูกหลานที่อกตัญญูอย่างนี้มาก่อน!
เซี่ยผิงกั่งเพียงแค่พูด ดูเหมือนเขาจะดุร้าย แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรบิดาของเขาจริงๆ กระทั่งระงับโทสะนั่งลงในที่สุด
หลังจากเซี่ยเฉียวรับรู้เรื่องนี้ก็ไม่ร้องขอจะไปเยี่ยมหญิงชราอีก นางย่อมไม่อยากทำร้ายตัวเองอยู่แล้ว
บนโต๊ะอาหาร เซี่ยหนิวซานเริ่มพูดคุยอย่างสบายใจอีกครั้ง
เขาคุยโม้เรื่องตนเองว่าในค่ายทหารเขาเอาชนะคนอื่นถึงขั้นไร้เทียมทานได้อย่างไร หากไม่ใช่เพราะภูมิหลังไม่ดี เขาคงได้เลื่อนตำแหน่งไปนานแล้ว คงไม่ได้เป็นแค่นายพลระดับสี่ตำแหน่งเล็กๆ แบบนี้
“พูดเรื่องพวกนี้ไปก็ไร้ประโยชน์ ท่านต้องเอาเงินออกมาจากคลังบ้างนะ เอาออกมาถางทางให้น้องหญิงใหญ่ได้ไปเดินเล่นที่สำนักศึกษา ต่อไปจะได้เจอคนดีๆ” เซี่ยผิงกั่งสาดน้ำเย็นจัดลงมาในช่วงเวลาสำคัญพอดี
