นิวซานหัวเราะแห้งๆ
หลูซื่อเห็นสีหน้าสามีไม่ค่อยดีจึงเอ่ยอย่างระมัดระวัง “เฉียวเอ๋อร์ อย่าโทษท่านย่าเลย ก็อย่างนี้แหละ ท่านย่าท่านค่อนข้างเคร่งครัด ท่านไม่พอใจที่ท่านพ่อของเจ้าไปเป็นโจรในตอนนั้น นางก็เลยมีอคติกับเจ้าและกั่งเอ๋อร์น่ะ”
เซี่ยเฉียวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
แม้จะเป็นแค่คำพูดไม่กี่คำ แต่นางก็เข้าใจแล้ว
เผิงซื่อ มารดาของนางรวมถึงพี่ใหญ่มีสายเลือดโจร ฝังรากลึกยิ่งกว่าบิดาของนางเสียอีก
ท่านตาแท้ๆ ของนางเป็นหัวหน้าโจร พูดได้ว่า เซี่ยหนิวซานถูกท่านตาหลอกให้ไปแต่งงานกับมารดาของนางเพื่อสืบทอด
ดังนั้นในสายตาของหญิงชรา ทั้งนางและเซี่ยผิงกั่งต่างก็มีสายเลือดโจร
ส่วนเซี่ยผิงไหวและเซี่ยซี…
เด็กทั้งสองคนนี้เกิดจากหลินซื่อ ซึ่งเป็นสุจริตชนมาแต่เดิม
เซี่ยผิงกั่งแค่นเสียงเยาะ “ระเบียบเคร่งครัดอะไรเล่า ก็แค่คนแก่ที่โง่เขลา ถ้าไม่ใช่เพราะท่านแม่ของข้า นางจะได้อยู่ในบ้านนั้นเป็นท่านผู้เฒ่าได้หรือ อาศัยคนตระกูลเซี่ยโง่ๆ พวกนั้นหรือ”
“เจ้ายังเห็นข้าในสายตาอยู่ไหม ด่าท่านแม่ของข้าต่อหน้าข้า อย่าให้มันมากนัก?!” เซี่ยหนิวซานได้ยินเข้าก็ไม่พอใจ เตะต้นขาของเซี่ยผิงกั่งไปหนึ่งที
กลับถูกสะท้อนกลับ
เขาโกรธจนหน้าดำหน้าแดง
เซี่ยผิงกั่งหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา
“ข้าเป็นบิดาเจ้านะ จะเตะเจ้าสักทีไม่ได้เชียวเหรอ” เซี่ยหนิวซานเงยหน้าพูดด้วยความโกรธ
“เฮอะ อย่าลืมนะว่าตำแหน่งนี้ของท่านได้มาได้อย่างไร ข้าเป็นผู้ชายไ
