ตอนที่ 42 แย่งเงิน
มันคือกระเป๋าเงินสองใบขนาดเท่าๆ กัน
เซี่ยเฉียวส่งของให้แล้ว เผยหว่านเย่ว์เพิ่งจะคิดขึ้นมาได้ว่าตนเองมามือเปล่าจึงรู้สึกอายขึ้นมา นางคิดไปคิดมาก็ดึงของสองชิ้นออกมาบ้าง
ถึงอย่างไรเผยหว่านเย่ว์ก็เป็นสาวเป็นนาง ดังนั้นของที่นางนำออกมาจึงเป็นแค่เครื่องประดับเท่านั้น
หากจะมอบของสิ่งนี้ให้เซี่ยซีก็ไม่เป็นไรหรอก แต่หากมอบให้เซี่ยผิงไหวก็ออกจะแปลกประหลาดอยู่สักหน่อย
นางยืนอยู่อย่างเคอะเขินไม่รู้ควรทำอย่างไรดีอยู่พักหนึ่ง
“ไหวเอ๋อร์เป็นเด็กผู้ชาย เขาไม่คิดมากเรื่องพวกนี้หรอก ไว้วันหน้าพี่หญิงรองค่อยชดเชยให้เจ้า ดีไหม” หลูซื่อออกหน้าพูดแทนลูกสาว
เซี่ยผิงไหวพยักหน้าทันทีทันใด จากนั้นก็สำรวจของขวัญที่เซี่ยเฉียวให้ตนเองมา
เมื่อมองดูเขาก็รู้สึกงุนงงเล็กน้อย ใบหน้าแสดงความสับสน
“พี่หญิงให้สิ่งใดหรือ” เผยหว่านเย่ว์เอ่ยถาม
เซี่ยผิงไหวได้ยินดังนั้นก็หยิบของออกมาทันที ก่อนวางมันลงบนฝ่ามือให้ทุกคนได้เห็น
เซี่ยผิงกั่งเห็นแล้วก็แย่งมันไปทันที “ที่แท้ก็เป็นเรือหยกเล็กๆ ลำหนึ่ง? ฝีมือแกะสลักไม่เลวเลยจริงๆ…เดี๋ยวก่อน…”
ดวงตาเขาขยับเข้าใกล้ไปอีก ราวกับกำลังจดจ่ออยู่ที่ของสำคัญ จากนั้นสีหน้าเขาก็เปลี่ยนไป รีบเก็บของนั้นเข้าอกเสื้อตัวเองไปอย่างรวดเร็ว
“พี่ใหญ่?” เซี่ยผิงไหวงุนงง
อะไรกันเนี่ย ก็แค่หยกก้อนเดียวไม่ใช่หรือ อันนี้ก็จะแย่งของข้าด้วยหรือ!
“ของนี่ให้เจ้าไปก็เสียของ” เซี่ยผิงกั่งหน้า
