ือนหน้าเขาจะใช้เงินให้น้อยลงหน่อยถือว่าชดเชยไปก็แล้วกัน
เซี่ยหนิวซานไม่ได้คิดซับซ้อน เขารีบส่งของตนเองให้นางเช่นกัน
เซี่ยเฉียวรับตั๋วเงินมาอย่างเรียบง่าย
“ในมือน้องเล็กนั่นคือของดีอะไรหรือ” เซี่ยผิงกั่งยื่นหน้าไปมอง จู่ๆ ก็ถามขึ้นมาอีกครั้ง
เซี่ยซีได้ยินดังนั้น ใบหน้าที่เดิมทีซับสีเลือดอยู่แล้วก็รู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันที นางรีบนำของตนเองไปเก็บในอกเสื้อโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง มองเซี่ยผิงกั่งอย่างเคร่งเครียด “ก้อนหินเจ้าค่ะ ก้อนหินเล็กๆ”
เซี่ยผิงกั่งหรี่ตามอง
พอแล้ว พอพูดว่าเป็นหิน เขาก็เข้าใจแล้ว
น้องสาวคนโตของเขาผู้นี้รู้ดีว่าซีเอ๋อร์ชอบอะไร ดังนั้นของที่อยู่ในกระเป๋าเงินนั้นจะต้องเป็นเงินก้อนเล็กๆ แน่นอน
คาดคะเนจากน้ำหนักนั่นแล้วคงจะเป็นเงินประมาณยี่สิบตำลึง ก็ถือว่าไม่น้อยเลย แต่เงินเล็กน้อยแค่นั้น เขาไม่ต้องการหรอก
เซี่ยเฉียวมองดูเซี่ยซีสายตาฉายประกายชื่นชอบ
เด็กหญิงตัวน้อยทั้งหน้าตาดีและน่ารักใคร่ชมชอบ
น่าเสียดายที่ตอนคลอดศีรษะติดอยู่ในท้องหลินซื่ออยู่นาน สมองจึงไม่ค่อยไวเท่าไหร่นัก แต่ไม่ใช่ว่าจะโง่ทึบ แค่ช้ากว่าคนทั่วไปครึ่งจังหวะเท่านั้น
เรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องที่เซี่ยหนิวซานให้คนเขียนจดหมายส่งมาเล่ากับนางทุกปี
ดังนั้นตอนนี้นางจึงรู้ทุกอย่าง
[1] เต้าเต๋อจิง คัมภีร์หลักของลัทธิเต๋า, วิถีแห่งเต๋า
