“เจ้าหนู? เจ้าคือลูกรักของพ่อใช่หรือไม่!”
หนังตาเซี่ยเฉียวกระตุกทันที
เซี่ยหนิวซานกดบ่าของนางเอาไว้ แล้วดวงตาทั้งคู่จ้องมองนางอย่างกับวัว “จึ๊ๆๆ มีแต่ข้าเท่านั้นที่จะให้กำเนิดลูกสาวที่น่ารักเช่นนี้ออกมาได้! เมื่อวานยังมีคนหน้าด้านบอกว่าลูกสาวข้าจะต้องบึกบึนอย่างกับหมี ยังบอกว่าข้าต้องการแต่งลูกสาวเพื่อหวังสินสอด ลองดูนางสิ ใครจะเทียบลูกสาวข้าได้!”
สีหน้าเซี่ยหนิวซานภาคภูมิใจอย่างมาก
เซี่ยเฉียวกลอกตาอย่างเงียบๆ
เซี่ยผิงกั่งก็ยืนขึ้นมาในตอนนี้
รอบกายเซี่ยเฉียวราวกับมีกำแพงหนาประกบทั้งสองด้าน!
พี่ชายใหญ่ของนางคนนี้สูงอย่างน้อยๆ ก็สองเมตรสิบเซนติเมตร…ตัวสูงไม่ว่า ยังกำยำบึกบึนอีก กล้ามเนื้อและเส้นเอ็นทั่วร่างของเขาดูน่ากลัวมาก สีผิวก็คล้ำ ยิ่งทำให้ดูไม่น่ามองเข้าไปใหญ่
แล้วดูท่านพ่อแท้ๆ ของนางสิ…
หลายปีมานี้ นอกจากนางจะส่งจดหมายกลับมาบ้านทุกปีแล้ว เซี่ยเฉียวเคยเห็นหน้าพ่อของนางก็แค่ตอนเกิดเท่านั้น
เวลานั้น เนื่องจากแม่ของนางจากไปแล้ว ดังนั้นภาพของบิดาในความทรงจำของนางจึงบิดเบี้ยว เหลือไว้แค่เพียงเงาเลือนรางในเบื้องลึก
เนื่องจากตอนนั้นนางเพิ่งจะเกิด ความทรงจำที่มีต่อเซี่ยหนิวซานจึงฝังลึก เมื่อมองดูตอนนี้กลับรู้สึกว่าคนผู้นี้ในวัยสี่สิบกลับดูดีกว่า ไม่ได้ดูแย่เหมือนเมื่อก่อน
“ท่านพ่อ นี่นางคงไม่ใช่โดนนักบวชโม่หลิงจื่อนั่นลักพาตัวมากจากไหนหรอกใช่ไหม หน้าตาไม่เหมือนคนบ้านเราเลย” เซี่ยผิงกั
