กลัว ใครจะไปอยากมีสิ่งชั่วร้ายติดตัวมา”
“เจ้าก็บอกเองว่ามันชั่วร้าย แล้วจะมาโทษพวกข้าไร้มารยาทหรือ พี่น้องก็ต้องกลัวเจ้าสิ!”
“ฉินจื้อ” องครักษ์โจวเรียกขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ท่านเซียนบอกไว้ว่าเจ้าจะเกิดหายนะ ต้องแก้ไขจากต้นเหตุ มิฉะนั้น…ในไม่ช้าก็เร็วเจ้าจะตายอยู่ดี”
ทันทีที่เอ่ยจบประโยค ทุกคนต่างก็ถอยออกมาอีก
หายนะ คงไม่ได้มีแค่นี้ใช่ไหม?
“พี่ พี่ใหญ่โจว อย่าทำให้ข้ากลัวเลย” ใบหน้าของฉินจื้อซีดลง
องครักษ์โจวถอนหายใจ “ครึ่งเซียนคงได้เดินทางไปยังเมืองหลวงแล้ว ข้าลองคิดดู…หลังจากเสร็จเรื่องนี้เรียบร้อย ก็ค่อยไปที่วัดสุ่ยเย่ว์แล้วกัน อาจารย์ของท่านเซียนคงช่วยเจ้าได้!”
ดวงตาของฉินจื้อเป็นประกายอย่างยินดีเมื่อได้ยินเรื่องนี้
มีทางรอดแล้ว!
“เอาล่ะ ทุกคนออกค้นหาต่อได้แล้ว ประเดี๋ยวมืดค่ำไปจะหาพบได้ยาก”
องครักษ์โจวสั่งขึ้น จากนั้นทุกคนก็ทำงานต่อ
จ้าวเสวียนจิ่งเข้าไปตรวจสอบในสำนักศึกษา สำรวจอย่างระมัดระวัง ภายใต้กองหินกองหนึ่ง เขาพบกล่องใบหนึ่งตรงนั้น
สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความยุ่งยากใจ
เมื่อพบของแล้ว จ้าวเสวียนจิ่งก็นำกำลังล่าถอยกลับไปในทันที
เซี่ยเฉียวไม่ได้รับรู้ว่าของที่นางมอบให้สามารถช่วยคนเอาไว้ได้ และถึงแม้นางจะรู้ก็อาจจะไม่มีปฏิกิริยาใดอยู่ดี
ทำการค้า เมื่อแลกเปลี่ยนเงินกับของแล้ว นางก็ไม่สนใจอีกว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นจากนั้น
ยิ่งเข้าใกล้เมืองหลวงมากเท่าไร ท่าทีของเซี่ยเฉียวก็ยิ่ง
