ทันใดนั้นองครักษ์โจวตะโกนขึ้น
ฉินจื้อหูอื้อตาลายอยู่ชั่วขณะ เขารู้ตัวแล้วว่าตัวเองกำลังจะตกลงไปในบ่อน้ำ
ในช่วงเวลาอันแสนโหดร้าย ช่องท้องของเขารู้สึกร้อนวูบขึ้นมาในทันที
ความร้อนดึงเขาให้กลับมามีสติอีกครั้ง และในขณะที่กำลังจะร่วงลงไป มือของเขาก็คว้าจับที่ขอบบ่อไว้ได้!
องครักษ์โจวและคนอื่นๆ รีบไปช่วยเขาทันที
หลังจากจัดการชายชุดดำทั้งสามคนแล้ว ทั้งหมดก็รีบดึงเขาขึ้นมาจากขอบบ่อ เมื่อมองดูดีๆ ถึงแม้เขาว่าจะไม่ได้ร่วงลงไป แต่กลับกลายเป็นว่าเอวของเขาถูกฟันเข้าโดยไม่รู้ตัว เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยเลือด ดูน่ากลัวอย่างมาก
ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง ชายชุดดำทั้งหมดก็นอนตายเกลื่อนกลาดบนพื้น
ฉินจื้อรู้สึกสับสน
อย่าบอกว่าถึงคราวของเขาแล้ว ในขณะนั้นทุกคนต่างมองมายังเขาด้วยสายตาที่อธิบายได้ยาก บาดแผลที่เอวของเขาเป็นแผลฉกรรจ์ก็จริงแต่กลับไม่รู้สึกเจ็บเลย อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร อย่างน้อย เขาก็ยังสามารถพูดคุยกับทุกคนด้วยสีหน้าปกติได้
“พี่ใหญ่โจว…ที่ท่านเคยบอกข้า หากตอนนี้ข้าจะไปคุกเข่าให้ครึ่งเซียนเซี่ย จะสายเกินไปหรือไม่” คอของฉินจื้อแห้งผาก รู้สึกว่าชีวิตของเขาใกล้จบลงแล้ว
เขาหยิบเอายันต์คุ้มภัยที่พี่ใหญ่โจวมอบให้ไว้ในเสื้อขึ้นมา
มอดไหม้เหลือเพียงเถ้าถ่าน
“…” ฉินจื้อไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวต่อศัตรู แต่รู้สึกหวาดกลัวต่อความตาย
“เรื่องแม่ของเจ้า ฉินจื้อ เขาไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของเจ้าจริงๆ หรือนี่…”
