เข้าไปในเมืองคงต้องหยุดพัก รอจนกว่าเจ้าจะหายดี” หลูซื่อสีหน้าห่วงใยตามประสาคนเป็นแม่
แม้เผยหว่านเย่ว์จะรู้สึกเวียนหัว แต่นางกลับปฏิเสธ “ท่านแม่ เกรงว่าจะไม่ดี รีบไปกันเถิด ข้าอยากไปถึงเมืองหลวงเร็วๆ”
เสียงของนางไร้เรี่ยวแรงและอ่อนแอ คราวนี้นางดูอ่อนแอกว่าเซี่ยเฉียวเสียอีก
“ให้เร่งเดินทางหรือ ร่างกายของเจ้ารับไม่ไหวหรอก อย่าปล่อยให้เป็นโรคเรื้อรังเลย” หลูซื่อกังวลเล็กน้อย
“ไม่เป็นไร ท่านแม่ ข้าอยากไปให้ถึงบ้านท่านแม่เร็วๆ เจ้าค่ะ” เผยหว่านเย่ว์ยืนกราน
นางแน่วแน่ในความคิดของตัวเอง
ไม่ได้อยากจะไปพักผ่อนที่บ้านสกุลเซี่ยแต่อย่างใด
เพียงแค่หากนางไปถึงแล้วยังป่วยอยู่ ทุกคนในสกุลเซี่ยก็จะรู้ว่าเซี่ยเฉียวรังแกนาง พวกเขาอาจจะรู้สึกผิดต่อนางขึ้นมาบ้าง?
หลูซื่อไม่รู้ว่าลูกสาวกำลังคิดอะไรอยู่ในตอนนี้ แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมาตนไม่ได้ดูแลสารทุกข์สุกดิบลูกสาวเลย ดังนั้นจึงรู้สึกทุกข์ใจที่เคยทอดทิ้งนางไป
มีความเศร้ามากมายเอ่อล้นอยู่ในใจ และยิ่งทำให้รักใครเอ็นดูนางมากขึ้นไปอีก
แน่นอนว่าหลูซื่อย่อมโทษเซี่ยเฉียวด้วย เพียงแต่ว่านางไม่สามารถพูดเช่นนั้นออกมาได้
