งทระนงไม่น้อยเลยนะขอรับ” องครักษ์โจวอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ
“เจ้าสังเกตจากสิ่งใดหรือ” ไม่ใช่ว่านางเป็นคนหลงใหลในกลิ่นเงินตราหรอกหรือ
แม้ปากจะบอกว่าไม่ แต่เมื่อมีเงินมากองอยู่ก็ตอบรับในทันที
พลิกกลับรวดเร็วกว่าการพลิกหน้าหนังสือเสียด้วยซ้ำ
“มีคนติดตามท่านมาด้วยมากมาย อย่างไรก็ต้องพอเดาได้ว่าภูมิหลังของท่านไม่ธรรมดาเป็นแน่ แต่แม่นางผู้นี้ไม่แม้แต่จะมองหน้าท่านด้วยซ้ำไป เห็นได้ชัดว่านางหยิ่งทระนงในศักดิ์ศรีมากทีเดียว” องครักษ์โจวกล่าวอย่างจริงจัง
จ้าวเสวียนจิ่งเลิกคิ้ว “บางทีนางอาจคิดว่ามีคนอัปลักษณ์อยู่รอบตัวข้ามากเกินไป เลยกลัวที่จะมองมาก็ได้”
“…” องครักษ์โจวกะพริบตาปริบๆ
เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ เขาเพิ่งจะรู้สึกว่าคุณชายดูอ่อนโยนขึ้นมาก คงต้องเป็นภาพลวงตาแน่ๆ!
…
เซี่ยเฉียวกำลังนั่งอยู่ในรถม้าที่ได้รับมาจากผู้คนในเมืองสือฝั่ง แต่คนลากรถนั้นเป็นคนของนางเอง นางจึงใช้งานได้อย่างสะดวกใจกว่า
นางจัดการเรื่องนี้ได้ดีพอสมควร หลูซื่อและลูกสาวออกจากเมืองไปได้พักใหญ่แล้ว ใช้เวลาไม่นานนักก็ตามพวกนางทันในที่สุด รถม้าทั้งสองจึงรวมเป็นขบวนเดียวกัน
ในตอนนี้ดวงตาของเผยหว่านเย่ว์บวมเป่งราวกับเมล็ดถั่ว
