ตอนที่ 30 ยิ่งรู้ยิ่งลำบาก
เผยหว่านเย่ว์ข่มใจกัดฟันทำ นางเดินไปข้างหน้า
หลับตาและย่อตัวลงอย่างฝืนๆ
มือของนางสั่นระริกราวกับหญิงแก่ชราที่ฟันหมดปากแล้วอย่างไรอย่างนั้น
ขณะที่บางคนทนดูไม่ได้ แต่เซี่ยเฉียวกลับเอ่ยขึ้นพลางกุมหน้าอกไปด้วย “แม่นางเผย เปิดออกแล้วก็ต้องมองดูด้วย เจ้าแค่ต้องใช้ความกล้าหาญเช่นเดียวกับในตอนที่เปิดหีบห่อนี้ออก ข้าเชื่อว่าแม่นางเผยเป็นคนจิตใจดี เรื่องเล็กน้อยเหล่านี้คงไม่ได้ยากลำบากอะไร? แค่กๆ”
เผยหว่านเย่ว์โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
นางกลืนน้ำลายแล้วลงมือทำอย่างช้าๆ หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ในที่สุดหีบห่อดังกล่าวก็กลับคืนสู่สภาพเดิม
คนที่มุงดูอยู่รอบๆ กลับไปเกือบหมดแล้ว
หลังจากที่เผยหว่านเย่ว์จัดการเรียบร้อย นางก็เดินกลับห้องไปร้องไห้
ตอนนี้ในห้องของเซี่ยเฉียวเหลือเพียงองครักษ์โจวเท่านั้น
เซี่ยเฉียวถอนหายใจเล็กน้อย และลุกขึ้น “ท่านมีอะไรจะถามหรือ”
“กระดูกนี้…เป็นบ่าวรับใช้ของใต้เท้าลู่จริงๆ หรือขอรับ” องครักษ์โจวถามตามตรง
เซี่ยเฉียวเม้มปากเล็กน้อย “ใช่”
องครักษ์โจวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “ข้าคิดว่าแม่นางใช้เรื่องนี้เพื่อแก้ไขปัญหาให้มันจบๆ ไป คิดไม่ถึงว่ามันจะเป็นเรื่องจริง…แม่นางเซี่ย ข้าขอเชิญท่านไปพบคุณชายของข้าได้หรือไม่”
มีคำบางคำที่ไม่เหมาะจะเอ่ยถามตรงนี้ ทั้งยังไม่ต้องการให้ใครได้ยิน รวมถึงองครักษ์รอบตัวคุณชายด้วย
คุณชายผู้นั้นดูไปแล้วไม่คล้ายคนธรรมดาเดินดินทั่วไปแม้
