ตอนที่ 29 น่าสงสาร
แม้แต่คนที่อยู่ข้างเซี่ยเฉียวก็รู้สึกว่าเซี่ยเฉียวควร ‘ลงมือทำเอง’ ไม่ควรปล่อยให้น้องสาวอับอายขายขี้หน้าเช่นนี้
ความจริงเซี่ยเฉียวไม่ได้โกรธอะไร
นางยังคงนั่งอยู่และขมวดคิ้ว เอ่ยขึ้นเสียงเบา “คนผู้นี้อยู่ในป่า ข้าขุดดินอยู่หลายชั่วยามกว่าจะขุดกระดูกขึ้นมาจนครบและนำมาเรียงได้ เมื่อวานอากาศเย็น และวันนี้ข้าก็ยังรู้สึกปวดหัว ก็เลยออกไปซื้อยา คนผู้นี้…โกรธแม่นางเผยมากทีเดียว…ข้าคิดว่าหากข้าเป็นผู้ตายและถูกกระทำเช่นนี้ ผู้ที่ทำผิดควรจะต้องขอโทษด้วยตัวเอง”
“แม่นางเผยจิตใจดี ดังนั้นเพียงแค่สำนึกผิดในการกระทำของตนเองอย่างจริงใจ และเก็บกวาดกระดูกเขาให้เรียบร้อย ข้าเชื่อว่าเขาจะให้อภัยเจ้าแน่นอน หากแม่นางเผยคิดจะทำดีแต่ไม่ลงมือเห็นจะไม่ได้หรอก การเก็บกระดูก…เป็นเรื่องที่ง่ายมาก แม่นางเผยทำได้แน่นอน ใช่หรือไม่”
น้ำเสียงของเซี่ยเฉียวฟังดูอ่อนโยน
นางยังคงนั่งอยู่ ท่วงท่าสง่างาม เสียงใสกังวานน่าฟัง
“ถูกต้องแล้ว แม่นางเผยเป็นผู้เปิดหีบห่อนี้ ในเมื่อมีความผิดพลาดเกิดขึ้นแล้ว ยามนี้ก็สมควรต้องแก้ไขข้อผิดพลาดนั้น”
“อาจารย์ของแม่นางเซี่ยเป็นถึงปรมาจารย์แห่งวัดสุ่ยเย่ว์ ย่อมต้องมีเหตุผลในการทำเช่นนี้ จะคิดทำร้ายน้องสาวของตัวเองได้ลงคอหรือ?”
“แม่นางเผย ข้าเห็นว่ากระดูกนี้แยกแยะได้ไม่ยาก พี่สาวของท่านสามารถขุดขึ้นมาได้ เช่นนั้นท่านเองก็สามารถทำได้อย่างแน่นอน”
ผู้ที่พูดในครั้งนี้เกือบทั
