เซี่ยเฉียว…
ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด นางเอนตัวลงพิงกับโต๊ะอย่างอ่อนแรง แสร้งทำถึงเพียงนี้เลยหรือ
เผยหว่านเย่ว์ทั้งไม่ก้าวเข้าไปช่วยประคองและถอยห่างไปแต่อย่างใด
ทุกคนต่างมองมายังนางเป็นสายตาเดียว
แม้แต่หลูซื่อเองก็ยังตกตะลึงกับอาการของเซี่ยเฉียว “รีบไปเก็บเถิด พี่หญิงของเจ้าเป็นแบบนี้ ไม่รู้ว่าจะมีอะไรเลวร้ายอีกบ้าง…”
หากเซี่ยเฉียวเสื่อมเสียชื่อเสียงย่อมไม่ใช่ความผิดของตนแต่อย่างใด แต่หากกลับกลายเป็นว่านางถูกทำร้ายร่างกายหรือเกิดเสียชีวิตระหว่างทาง ตนจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไรในยามที่กลับถึงบ้าน!
เมื่อเผยหว่านเย่ว์ได้ยินคำพูดของแม่ นางทั้งโกรธและน้อยใจมาก
ขณะที่ไร้ซึ่งหนทางอื่นใดแล้ว
ทุกคนมองมายังนาง จ้องมองราวกับว่านางชั่วร้ายอย่างมาก!
และการที่เซี่ยเฉียวซึ่งไม่ค่อยสบายไม่อาจหลับตาลงได้เพราะความรับผิดชอบ ยิ่งทำให้ทุกสายตาล้วนจ้องมองมายังนางอย่างกดดันให้ลงมือทำ!
