ตอนที่ 27 ศิษย์เอก
ไม่คิดว่าจะมาพบที่นี่ได้?!
“ท่านรู้ตัวตนของเขาได้อย่างไร ทำไมไม่รีบรายงาน” ผู้ตรวจการถามอย่างเคร่งเครียด
เซี่ยเฉียวตอบอย่างใจเย็น “เมื่อครึ่งปีที่แล้ว บังเอิญพบพวกเขาตอนลงมาจากเขา สุขภาพข้าไม่ค่อยดีนัก ต้องขอบคุณที่ได้พวกเขาช่วยไม่ปล่อยให้ข้านอนเป็นลมอยู่ในป่า เวลาต่อมาข้าก็ได้ยินข่าวว่าใต้เท้าลู่สิ้นใจแล้ว ข้ารู้สึกกังวลที่ยังหาศพอีกคนไม่พบด้วย คนลือกันไปว่าเป็นบ่าวที่หลบหนีไป แต่ข้าไม่เชื่อจึงเริ่มออกค้นหาด้วยตัวเอง”
“ครั้งนี้ข้าลงจากเขามา บังเอิญผ่านไปที่นั่น พบว่าดินบริเวณนั้นอ่อนนุ่ม วัชพืชที่อยู่ด้านบนดูอุดมสมบูรณ์กว่าที่อื่น ข้าสงสัยจึงลองขุดดู ไม่คิดว่าจะขุดพบศพเขาจริงๆ” เซี่ยเฉียวอธิบายต่ออย่างไม่รีบร้อน
“เป็นเช่นนี้เอง แล้วพี่หญิงรู้ว่าเป็นศพของบ่าวรับใช้ได้อย่างไรหรือเจ้าคะ” เผยหว่านเย่ว์ถาม
หลายคนก็สงสัย ต่างพยักหน้าตาม
เหลือแค่เพียงกระดูก มองไม่ออกเลยว่าเป็นใคร แล้วจำเขาได้อย่างไรกัน
“เพราะมีของที่บ่งบอกตัวตนเขาอยู่ด้วย ในตอนที่เขาช่วยข้า เพื่อแทนคำขอบคุณข้าจึงได้มอบกระจกทองแดงอันเล็กๆ นี้ให้เขา หวังว่าจะช่วยเขาพ้นจากความโชคร้ายได้บ้าง แต่คาดไม่ถึงว่าพลังของกระจกทองแดงนี้จะน้อยเกินไปไม่อาจช่วยยับยั้งได้” เซี่ยเฉียวตอบ
ขณะที่พูดเช่นนั้น นางก็หยิบกระจกทองแดงออกมาด้วย
กระจกทองแดงนี้มีขนาดเท่าฝ่ามือ ดูเลอะเทอะสกปรก น่าจะถูกฝังอยู่ในดินมานาน
ของพวกนี้เซี่
