ยเฉียวมีอยู่มากมาย
เหมาะที่จะใช้มอบเป็นของขวัญในชีวิตประจำวัน
“ท่านพี่บังเอิญขุดเจอได้อย่างไร…” เผยหว่านเย่ว์รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
แม้คำเหล่านี้ฟังดูสมเหตุสมผล แต่จะมีความบังเอิญเช่นนั้นในโลกได้อย่างไร
เซี่ยเฉียวมองนางพลางยิ้มให้
“ข้า…ข้าพูดอะไรผิดหรือ” เผยหว่านเย่ว์มองอย่างระมัดระวัง
“เป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ ถ้าแม่นางเผยคิดว่าแปลก เจ้าลองไปถามเขาดูไหมว่า ทำไมเขาถึงถูกฝังอยู่ใต้ดินที่ข้าเหยียบและไยข้าถึงขุดพบเขาได้” เซี่ยเฉียวกล่าวแดกดัน
เผยหว่านเย่ว์หน้าชา
หลังจากที่เซี่ยเฉียวพูดจบ นางก็รินน้ำใส่แก้วแล้วดื่มช้าๆ
ก่อนจะยิ้มบางๆ “ลำบากท่านผู้ตรวจการต้องเดินทางมาถึงที่นี่แล้ว เมื่อท่านกลับไป เพียงบอกแก่ท่านเจ้าเมืองว่าศิษย์โม่หลิงจื่อแห่งวัดสุ่ยเย่ว์เพียงทำในสิ่งที่ต้องทำ ท่านจะเข้าใจ”
“วัดสุ่ยเยว่?” ผู้ตรวจการตกใจเมื่อได้ยินคำนี้
จากนั้นเขาก็มองไปยังเซี่ยเฉียวด้วยความประหลาดใจ “ท่านเป็นศิษย์เอกของโม่หลิงจื่อแห่งวัดสุ่ยเย่ว์ ครึ่งเซียนเซี่ยใช่หรือไม่”
เซี่ยเฉียวพยักหน้าเบาๆ
“ในเมื่อเป็นครึ่งเซียนเซี่ยก็ย่อมไม่มีปัญหาอะไรแล้ว เป็นข้าที่บุ่มบ่ามไปล่วงเกินท่านเข้า ข้าไม่รู้…ว่าข้าทำอะไรพลาดไปหรือไม่ขอรับ” ท่าทีของผู้ตรวจการผู้นี้เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เผยหว่านเย่ว์ก็ตกตะลึง
“ไม่หรอก ผู้ที่ทำผิดข้อห้ามเป็นผู้อื่น ส่วนเรื่องผิดพลาดของท่านก็ไม่นับว่าใหญ่โตอะไร” เซี่ย
