ตอนที่ 24 ศพไร้ชื่อ
หลูซื่อรีบลากตัวลูกสาวเดินเข้าไปภายใน
“งั้น… เปิดเลยหรือไม่” หลูซื่อใจเต้นแรง
หลังจากพูดจบ นางก็รู้สึกหนาวยะเยือกไปทั้งร่าง ตัวสั่นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
เผยหว่านเย่ว์ก็รู้สึกเช่นเดียวกัน อดไม่ได้พูดขึ้นว่า “ห้องของพี่หญิงนี่วางน้ำแข็งไว้หรือ เย็นยะเยือกกว่าห้องของเรามาก เสี่ยวเอ้อนี่ก็จริงๆ เลย จ่ายค่าห้องเท่ากัน ไยจึงลำเอียงเช่นนี้เล่า”
“ถ้าเจ้าร้อน รอกลับห้องแล้วก็ให้เสี่ยวเอ้อเอาน้ำแข็งมาวางให้เถิด” หลูซื่อแสดงออกอย่างรักไคร่
“ท่านแม่ใจดีกับข้าตลอด” เผยหว่านเย่ว์ยิ้มกว้าง
ผีโกรธขึ้นมาแล้ว
ดวงตาดุดันจ้องไปยังคนทั้งสอง อากาศเย็นยะเยือกพวยพุ่งออกมาจากร่างของเขา
พุ่งตัวไปใกล้กับลำคอของเผยหว่านเย่ว์ หมายจะกัดเข้าที่ซอกคอ
น่าเสียดายที่เผยหว่านเย่ว์ไม่ได้รับรู้อะไร
นางก้มลงไปเปิดหีบห่อนั้นออกช้าๆ
ผ้ามุมนึงถูกเปิดออก แล้วตามด้วยอีกมุม…
“กรี๊ดดด”
เสียงกรีดร้องดังแทบทะลุแก้วหู
ร่างกายของเผยหว่านเย่ว์ล้มลง ก่อนจะถอยตัวออกห่างครั้งแล้วครั้งเล่า เหงื่อกาฬไหลแตกพลั่กๆ มืออันสั่นเทาข้างหนึ่งชี้ไปที่กระดูกสีขาว ตัวสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้ “กระดูก กระดูก กระดูก…”
ในห่อนั้นเต็มไปด้วยกระดูกมนุษย์ มีตั้งแต่กะโหลกศีรษะไปจนถึงกระดูกเท้า ทุกชิ้นยังคงรูปร่างชัดเจนไม่บุบสลายแม้แต่น้อย
ความหนาวเย็นแผ่กระจายมากขึ้น ยิ่งมองไปยังส่วนดวงตาทั้งสองข้างบนกะโหลกศีรษะซึ่งปนเปื้อนดินอยู่เล็กน้
