ตอนที่ 22 กระดูกที่แตกสลายแล้ว
ผีถูฝ่ามือไปมา
“ข้าคงให้คำสัญญาไม่ได้ แน่นอนว่าฮวงซุ้ยที่ดีจะทำให้ลูกหลานเจ้าเจริญ แต่ชะตานี้เป็นของเจ้าถ้าเจ้าไม่กำหนดก็ไร้ประโยชน์” เซี่ยเฉียวเอ่ยเสียงเบา
“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว!” ผีพยักหน้าทันที “ขึ้นอยู่กับตัวข้าด้วย!”
หากไร้ซึ่งชะตาลิขิตอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ ไม่ต่างจากแม่ครัวทำกับข้าวโดยไร้ซึ่งข้าวอย่างไรก็ไร้ประโยชน์
“ภูเขาให้คนพึ่งพิง สายน้ำนำพาความมั่งคั่ง แถวนี้เต็มไปด้วยภูเขา นับว่าไม่เลวเลย ถ้าไม่ผิดต่อกฎเกณฑ์ ผู้คนย่อมไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ที่สำคัญคือการมองหาสายน้ำมากกว่า” เซี่ยเฉียวเงยหน้าขึ้น “เจ้าว่าตรงนี้เป็นอย่างไร”
เซี่ยเฉียวชี้ไปยังที่แห่งหนึ่ง
ผีก้มลงไปดู จ้องมองอยู่นาน ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจ
ส่ายหน้าไปมา
“ไม่ชอบหรือ” เซี่ยเฉียวขมวดคิ้ว
“ไม่ ไม่! ข้าไม่รู้ว่ามันดีหรือไม่ดี” ผีรู้สึกกังวลสับสนไม่น้อย
“ที่ที่เจ้าจะไปอยู่ ต้องเป็นที่ที่เจ้าชอบด้วย” เซี่ยเฉียวเอ่ยเบาๆ “มีแอ่งน้ำเล็กๆ ไม่ห่างจากตรงนี้นัก ปากน้ำไหลลงไปเป็นสายน้ำคดเคี้ยว”
“ถึงมีน้ำไม่มากแต่ก็นับว่าเพียงพอแล้ว ที่นี่มีลักษณะเป็น ‘สายน้ำคดเคี้ยวเหยียดยาว’[1] พลังแห่งโชคชะตามากพอให้ลูกหลานเจ้ามีที่ดินทำกิน ร่ำรวยตลอดสิบยี่สิบปี รวมถึงมีชื่อเสียงที่ดีด้วย” เซี่ยเฉียวกล่าวต่อ
“สิบยี่สิบปีเองหรือ” ผีตกใจ
“เจ้านี่โลภมากเสียจริง ถ้ามีคนมาดูแลฮวงซุ้ยให้ดีก็อาจจะมั่งคั่งได้ถึงสามสิ
