บหรือห้าสิบปี แต่เจ้าไม่มีญาติพี่น้องอยู่ที่นี่ หากทำได้ย่อมดีกว่าอยู่แล้ว เมื่อลูกๆ หลานๆ สืบทอดตระกูลต่อไป ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับพวกเขาเอง ถ้าพอฉลาดอยู่บ้าง ลูกหลานย่อมไม่ลำบากอีก เจ้าเป็นแค่กระดูกที่แตกสลายแล้ว จะให้ดูแลไปนานแค่ไหนหรือ”
ผียิ้มเจ้าเล่ห์
เมื่อลองคิดดู ท่านเซียนพูดได้ถูกต้องแล้ว
เขาโชคดีที่ได้พบกับท่านเซียนผู้นี้ มิฉะนั้นตอนนี้เขาก็ยังคงอยู่ในภูเขาที่แห้งแล้งนั่น!
หวังว่าชะตานี้จะส่งผลให้ลูกหลานเขาเจริญขึ้น!
เมื่อผีรู้สึกพอใจ เซี่ยเฉียวก็รู้สึกว่าที่นี่ไม่ได้หนาวยะเยือกแล้ว
เซี่ยเฉียวถามถึงเวลาเกิดและตาย ก็คือดวงชะตาหยินและหยาง
นางต้องรีบเดินทางกลับเมืองหลวง เป็นไปไม่ได้ที่จะรอฤกษ์ที่เหมาะสมสำหรับนำกระดูกฝังลงดิน จึงทำเพียงตรวจดูช่วงเวลาที่ดีในวันนี้และพรุ่งนี้เท่านั้น
คำนวณเสร็จ เซี่ยเฉียวก็กำหนดฤกษ์พิธีเป็นยามเฉิน[2]ของวันพรุ่งนี้
ช่วงเวลานั้นท้องฟ้าสว่างแล้วแต่พลังหยางยังไม่แรงมาก จะไม่ทำร้ายร่างวิญญาณ และเข้ากันกับชะตาหยินและหยางของเขาด้วย
จริงๆ ทำคืนนี้ก็ได้ แต่ก็ดึกเกินไปหน่อย
แม้จะไม่ได้ยุ่งยากอะไร แต่ก็มีงานต้องทำมากทีเดียว
ต้องขุดหลุมให้เสร็จก่อนรุ่งเช้า และเตรียมของสำหรับพิธีฝังศพด้วย
เซี่ยเฉียวพักผ่อนอยู่ในโรงเตี๊ยมราวหนึ่งชั่วยาม ขณะกำลังจะไป เมื่อเปิดประตูออก ก็เห็นองครักษ์คนที่นางเคยทำนายไว้ว่าจะตาย
“นับเป็นโอกาสที่ดีของท่าน ไปขุดหลุมกับข้าไหม” เซี่ยเฉ
