ตอนที่ 19 หวังดีจริงๆ
ครึ่งเซียนเซี่ยเป็นศิษย์ของโม่หลิงจือ ไม่ใช่แค่เมืองสือฝั่งเท่านั้น แต่เมืองอื่นๆ ที่อยู่ใกล้ๆ นี้ต่างก็เคารพนับถือนางอย่างมาก
อาจารย์ของนางแทบไม่เคยออกจากหุบเขาเลย จึงยากจะพบได้
ดังนั้นเมื่อมีเรื่องเดือดร้อน พวกเขาจึงต้องมาหาครึ่งเซียนเซี่ยกันทั้งนั้น
ใครที่พอจะรู้จักนางอยู่บ้าง ย่อมรู้ดีว่าครึ่งเซียนเซี่ยอ่อนแอ ไม่ชอบหัวเราะ และมีท่าทีเฉยเมย ดังนั้นต่อหน้านาง ทุกคนจะไม่พูดจาเหลวไหลไร้สาระ
เคยได้ยินมาก่อนหน้านี้ว่าแม่นางเซี่ยผู้นี้เกิดจากตระกูลทั่วไป แต่เนื่องด้วยสุขภาพไม่แข็งแรงจึงต้องเติบโตมาในวัดเช่นนี้
เพราะนางมีรูปโฉมงดงาม ดังนั้นครอบครัวก็คงจะไม่เลว
แต่ใครจะไปคิดว่ากลับเป็นคนปากคอเราะรายเสียได้
เถ้าแก่มองไปยังหลูซื่อด้วยสายตารังเกียจ
แม้ใบหน้าของนางร้อนผ่าวจากความอับอาย แต่ก็ยังคิดจะเอ่ยถามว่าเซี่ยเฉียวเอาโสมมาจากไหนอยู่
แต่ก่อนจะได้พูดอะไร เผยหว่านเย่ว์ก็รีบห้ามหลูซื่อเสียก่อน ชิงพูดกับเซี่ยเฉียวว่า “ข้าต้องขอโทษพี่หญิงด้วย ท่านแม่ไม่ได้ตั้งใจ เพียงกังวลว่าพี่หญิงอยู่ข้างนอกไร้คนอบรมสั่งสอน เกรงว่าท่านจะทำผิดกฎตระกูลเซี่ย ข้าขอโทษแทนท่านแม่ที่ล่วงเกินท่านไป แน่นอนว่าท่านแม่ย่อมไม่ติดใจสงสัยอะไรแล้ว!”
วัดสุ่ยเย่ว์ตั้งอยู่ในหุบเขา ไม่แปลกอะไรที่จะมีโสมชั้นดี
มีบ่าวรับใช้ตระกูลเซี่ยติดตามมาด้วยมากมาย จะให้พวกเขาคิดว่าเราสองแม่ลูกรังเกียจเซี่ยเฉียวไม่ได้เด
