ตอนที่ 18 อับอายขายหน้า
หลูซื่อมองดูอย่างตกตะลึง
คนพวกนี้ไม่พูดอะไรเลย เดินตรงไปหาเซี่ยเฉียว วางข้าวของต่างๆ ไว้แล้วจากไป
อัญมณีสองชิ้นดูโดดเด่นสะดุดตา
นางจำได้ว่าเห็นที่ตลาดตอนเช้า อัญมณีนี้ติดป้ายราคาไว้แปดสิบตำลึง นางยังคิดจะซื้ออยู่เลย แต่พบว่าเงินหายไปแล้วจึงไม่ได้ซื้อ
ตอนนี้กลับเป็นของนังหนูผู้นี้เสียแล้ว?!
หัวใจของหลูซื่อแทบจะหยุดเต้น รู้สึกไม่พอใจมาก
จู่ๆ ก็มีผู้หญิงอายุราวสี่สิบปีและเด็กหญิงอายุราวสิบห้าสิบหกปีคู่หนึ่งเดินเข้ามา
หยุดอยู่ข้างหน้าเซี่ยเฉียว “แม่นางเซี่ย พวกเราจะติดตามท่านไปด้วยเจ้าค่ะ!”
“ดีเลย ฝากเก็บของพวกนี้ เอาไปไว้ในรถม้าให้ทีนะ” เซี่ยเฉียวพยักหน้าแล้วเอ่ยสั่ง
หลูซื่อยิ่งตะลึงขึ้นอีก “เดี๋ยวก่อน”
“ท่านแม่มีอะไรหรือเจ้าคะ” เซี่ยเฉียวพูดเบาๆ
“ของเหล่านี้ ไยพวกเขาถึงมอบให้เจ้าล่ะ เป็นเพราะตำแหน่งของพ่อเจ้า เจ้าเลยเอาเปรียบผู้คนที่นี่หรือ” หลูซื่อไม่เข้าใจเลย
เพราะอะไรกัน
นางเป็นแค่เด็กสาวอายุสิบหก จะมีคนนับหน้าถือตาและมอบของมากมายพวกนี้ให้ได้อย่างไร
“หึๆ” เซี่ยเฉียวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ
“เมืองหลวงอยู่ห่างจากที่นี่หลายพันลี้ ไกลขนาดนี้เกรงว่าชื่อเสียงของท่านพ่อคงมาไม่ถึงที่นี่ เมื่อเช้าท่านยังถูกขโมยของอยู่เลยไม่ใช่หรือเจ้าคะ” เซี่ยเฉียวหัวเราะ “ที่ผ่านมาข้าเคยช่วยเหลือพวกเขาเล็กๆ น้อยๆ เมื่อพวกเขาทราบว่าข้ากำลังจะจากไป จึงต้องการมอบของให้แทนคำขอบคุณเท่าน
