ยหว่านเย่ว์เป็นประกาย หากเรื่องราวต่างๆ ระหว่างทางรู้ไปถึงหูของลุงเซี่ยล่ะก็…
“ฮูหยินท่านนี้เป็นแม่เลี้ยงของแม่นางเซี่ยใช่หรือไม่” เถ้าแก่เดินเข้ามา “คงจะเป็นเช่นนั้น เพราะหากเป็นแม่แท้ๆ มีปัญหาอะไรก็คงไปคุยกันเป็นการส่วนตัว ไม่ส่งเสียงถามเสียงดังเช่นนี้แน่”
หลูซื่อหน้าชาเล็กน้อย กัดฟันตอบ “ข้าทำทุกอย่างเพื่อนาง นางกำลังทำผิดอยู่”
“ฮูหยินไม่จำเป็นต้องให้แม่นางเซี่ยอธิบายหรอก หากนางพูดทุกสิ่ง คำพูดของนางคงไม่ได้มีค่าดั่งทองคำเช่นนี้” เถ้าแก่ขบขัน “ไม่ได้มีเพียงแค่อัญมณีสองชิ้นนี้หรอก? คงเป็นของมาจากร้านขายหยกตระกูลจางให้มา? ลูกชายและแม่ของเขาเกือบตายเมื่อสองสามปีก่อน กระทั่งได้รับความช่วยเหลือจากวัดสุ่ยเย่ว์ อีกทั้งแม่นางเซี่ยยังนำโสมชั้นดีสองต้นมาใช้รักษาให้ด้วย พวกเขามีเงินไม่พอจ่ายจึงติดหนี้ไว้ ทุกคนต่างรู้เรื่องนี้ดี”
