ตอนที่ 17 มอบของขวัญ
หากไม่ใช่เขาทำขึ้นแล้วจะไปมีค่าได้อย่างไร แต่ยังดีที่อย่างน้อยมันก็เป็นหยกจริงๆ!
แววตาหลูซื่อเต็มไปด้วยความผิดหวัง วันนี้นางสูญเงินไปแล้ว หากพอมีอะไรมาชดเชยได้บ้างคงจะดีไม่น้อย
“ข้าเดินทางมาตามคำสั่งของพ่อเจ้า หากมาถึงเมืองสือฝั่งแล้วไม่ได้ซื้อหยกติดมือไปบ้าง หากกลับไปแล้ว คนจะว่าเอาได้ว่าข้าไม่ใส่ใจลูกสาวอย่างเจ้าเลย” หลูซื่อพูดอีกครั้ง
เซี่ยเฉียวหัวเราะเบาๆ ไม่พูดอะไรมาก
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ ที่นี่มีแร่หยกมากมาย หากท่านแม่อยากซื้อ ข้าไม่ห้าม แต่อย่าอ้างชื่อข้าเลยเจ้าค่ะ” เซี่ยเฉียวยกยิ้มเย็น
หัวใจหลูซื่อเต้นผิดจังหวะไปเล็กน้อย
เผยหว่านเย่ว์เม้มปากแน่น รู้สึกอึดอัดภายในใจ
“พี่หญิง อย่าโกรธไปเลย ความจริงแล้ว…ของที่หายไปในวันนี้ มีของที่ท่านแม่จะมอบให้ท่านด้วย จึงกังวลใจเช่นนี้เจ้าค่ะ” เผยหว่านเย่ว์รีบพูดทันที
นางมีท่าทีระมัดระวัง จับแขนเสื้อไว้แน่น ท่าทางเคร่งเครียด
“ท่านแม่จะมอบให้ข้า หรือเป็นของที่ท่านพ่อฝากเอามาให้ข้า?” เซี่ยเฉียวเงยหน้าขึ้น จ้องมองเผยหว่านเย่ว์นิ่ง
หัวใจของเผยหว่านเย่ว์เต้นผิดจังหวะขึ้นบ้าง
ตั้งแต่ได้พบกับเซี่ยเฉียว ไม่เคยมองสบตากับเซี่ยเฉียวตรงๆ มาก่อนเลย
แม้จะคิดว่านางหน้าตาดี แต่สายตาของนางมักกวาดมองไปรอบๆ และมีท่าทีเฉยเมยอยู่เสมอๆ ทำให้ความงามของนางดูลดน้อยถอยลงไป
ตอนนี้…
เมื่อดวงตาของนางจ้องมองมาตรงๆ กลับดูลึกลับและเยือกเย็นมาก สายตาดุดัน ห