น้าตาเอาเรื่อง
เพียงไม่นาน เผยหว่านเย่ว์ก็หวาดกลัวจนเหงื่อกาฬไหลแตกพลั่ก
นางไม่รู้ว่าทำไมตนเองถึงเป็นเช่นนี้ จู่ๆ ก็รู้สึกหนาวยะเยือกขึ้นมา
ท้องฟ้าขมุกขมัวไร้แสงอาทิตย์
หลูซื่อเองก็ตกใจจนพูดไม่ออก
“คงจะเป็นท่านพ่อที่มอบให้ข้าสินะ” เซี่ยเฉียวก้มหน้าลงอีกครั้ง สายตามองพื้น และกล่าวใจเย็น “หายไปแล้วก็ช่างเถิด ท่านแม่กลับไปก็บอกให้ท่านพ่อทำให้ข้าใหม่เท่านั้นก็พอแล้วเจ้าค่ะ”
จากนั้น เซี่ยเฉียวก็ก้าวเข้าไปยังโรงเตี๊ยมข้างๆ ในทันที
ในเมืองสือฝั่งมีโรงเตี๊ยมอยู่เพียงสามถึงห้าแห่ง นางได้มาที่นี่อยู่บ่อยๆ
ทันทีที่เซี่ยเฉียวก้าวเข้ามา เสี่ยวเอ้อ[1]ก็เข้ามาทักขึ้นทันทีโดยที่นางยังไม่ทันได้พูดอะไร เอ่ยว่า “แม่นางเซี่ย เดือนนี้ท่านเพิ่งลงมาจากหุบเขาหรือขอรับ จะรับอาหารหรือของหวานดี วันนี้ปลาสดมาก!”
“เช่นนั้นก็นำปลามาเถิด อย่าลืมบอกพ่อครัวกุ้ยด้วยว่า พรุ่งนี้ข้าจะเดินทางไปเมืองหลวงแต่เช้า ต่อไปไม่ต้องเตรียมอาหารให้ข้าทุกเดือนแล้ว” เซี่ยเฉียวพูดขึ้นอีก
“ไปเมืองหลวงหรือขอรับ” เสี่ยวเอ้อตกใจ และทำหน้าเศร้า “ข้าน้อยจะบอกให้ขอรับ”
หลูซื่อลอบมอง เมื่อเห็นท่าทางสนิทสนมเช่นนี้ก็ขมวดคิ้ว
“เจ้าสนิทสนมกับเสี่ยวเอ้อหรือ ช่างไม่รู้จักฐานะของตัวเองบ้างเลย” หลูซื่อกล่าว
เซี่ยเฉียวหัวเราะเบาๆ “ฐานะของข้าเป็นอย่างไรหรือ ถ้าท่านแม่ไม่พูด ข้าก็เป็นเพียงผู้หญิงที่เพิ่งลงมาจากหุบเขาเท่านั้น อีกทั้งผู้คนที่นี่ใช้ชีวิต
