ตอนที่ 16 หายไป
เผยหว่านเย่ว์ลูบแขนของหลูซื่อ หลูซื่อใจเย็นลงเล็กน้อยแล้วถอนหายใจออกมา
มองไปที่เซี่ยเฉียวด้วยอารมณ์หลากหลาย เอ่ย “เจ้าเป็นผู้หญิง ข้าบอกแล้วว่าอย่าเล่นให้มากนัก แต่เจ้ากลับหายไปทั้งคืน ทำให้ข้ากังวลมาก ตามหาเจ้าไปทุกที่ ที่นี่คนพลุกพล่านไปหมด ข้ากับน้องสาวเจ้าเลยทำของหายเช่นนี้!”
เซี่ยเฉียวไม่ได้ใส่ใจนัก
“ท่านแม่ อย่าโทษพี่หญิงเลยเจ้าค่ะ นางย่อมไม่อยากให้เป็นเช่นนี้ ที่ล่าช้าคงมีบางอย่างผิดพลาดไป” เผยหว่านเย่ว์พูดต่อไปอีก “ไหนๆ ก็กลับมาแล้ว ของหายก็ช่างมัน คนไม่หายก็พอแล้ว”
“ถูกต้อง กลับมาได้ก็ดีแล้ว” หลูซื่อคว้าข้อมือของเซี่ยเฉียวไว้ “ทำไมมือเย็นอย่างนี้? รีบกลับโรงเตี๊ยมไปพักผ่อน กินข้าวเสีย คงอยู่ต่ออีกคืนเดียว พรุ่งนี้เช้าต้องรีบออกเดินทางแล้ว”
เซี่ยเฉียวดึงมือออกมา
นางอ่อนแอก็จริง แต่ก็ไม่ใช่ว่านางจะดูแลตัวเองไม่ได้
หลูซื่อมองมือที่ว่างเปล่าของตัวเองก็ชะงักไป รู้สึกหงุดหงิดอยู่ในใจ
“วันนี้ท่านแม่ไปตลาดหยกในเมืองสือฝั่งมาใช่หรือไม่” เซี่ยเฉียวหัวเราะเบาๆ
หลูซื่อตกใจและปฏิเสธทันที “ไม่ ข้าจะไปอะไรที่นั่นเล่า”
“ท่านแม่บอกว่าตามหาข้าไปทุกที่ แต่ก็มีเวลาพอไปซื้อปิ่นหยกนี้หรือเจ้าคะ” เซี่ยเฉียวเอ่ยไม่ช้าไม่เร็ว
หลูซื่อยกมือขึ้นแตะปิ่นปักผมบนศีรษะ สีหน้าเข้มขึ้นเล็กน้อย “ปิ่นชิ้นนี้ข้าซื้อที่เมืองหลวง”
“โอ้?” เซี่ยเฉียวยิ้ม กวาดตามอง น้ำเสียงฟังคลุมเครือคล้ายขบขัน “วั
